Senem
@SNMDCL
instagram.com/1witchdiary_
Umut Ettikçe Varım
Aya âşık, mucize bekleyen profil...
Geleceğe geç kalma korkusu yaşayan...
Ankara
12 Mayıs
381 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Derinlik... Merak edilen soruların cevabı... Travmaların sebebi... Yılgınlık... İntihar... Değersizlik... sevgisizlik... Çaresizlik... Ve Sir Arthur...
Derinlik'i okudugunuzda Hiçlik ya da Herşey kitabını daha iyi anlıyorsunuz. Genç Kadının çocukluğu, ailesi, ablası, okulu, yaşantısı... Bilinçaltına itilen geçmişin izleri bir yanardağ gibi patlıyor. Hector'un öldüğüne inanamayip kaybolduğu ile avunan Genç Kadın Sir Arthur'un gerçekleri söylemesiyle, intihar ederek kendinden vazgeçiyor. Kendini belki de o an çok çaresiz, çok zavallı, çok güçsüz hissetti. Sir Arthur'un kadını ölümden kurtarması ve hastanede yaşadığı süreçten sonra kadın yeniden yaşamaya tutunuyor. Adem 1, Adem 2, Adem 3...'ün kim olduğunu bu kitaptan öğreniyorsunuz. Kadının yaşadığı psikolojik sıkıntıların sebebini bu kitabı okuyunca anlıyorsunuz. Görmezden geldiğimiz anne baba-aile- sevgisinin aslında hayatınızın en önemli yapı taşı olduğunu, gösterilmeyen sevgi ve ilginin kişinin hayatını nasıl alt üst edebileceğini anliyorsunuz.
Sir Arthur'a teşekkür etmeden geçemeyeceğim. Tılsımlı bir dokunuşu oldu bence Genç Kadının hayatına. Yeniden doğmayi seçti kadın, yaşamanın güzelliğini gördü.
Dilerim hepimizin hayatına dokunan eller bizi güzelliklere götürür.
Reklam
Hiçlik ya da Herşey...
Ah bu tükenmişlik sendromu...
Ah bu yalnızlık hissi...
Ah bu toplumsal baskının acımasızlığı...
Ah bir de olmazsa olmaz kadının kadına olan düşmanlığı...
Erkeklerin kendilerini dev aynada görmesini, kadını sadece cinsel obje olarak nitelendirmesini es geçmek olur mu hiç?
Birşey sormak istiyorum: Kadınlara biraz şefkat göstermek çok mu zor? Kendi icinde yaraları olan bir kadını iyileştirmek için kırk takla mı atmak gerekiyor? Ya bu kadınlarin birbirlerine olan düşmanlığına ne demeli? Bu sorular karşısında akıl tutulması yaşıyorum.
Kitaba ilk basladigimda -eyvah- dedim. Bitmez bu kitap. Yalan yok uzun betimlemeler okurken çok sıkılıyorum. Gözlerimin fal taşı gibi açıldığı yer Zilli Türkan' ın Genç Kadın'ın ağzına zorla poğaça teptigi satırlardır. Dikkatim uyanınca kitap beni etkisi altına almaya başladı. Ademlere ister istemez düşman oldum. İcimden küfürler savurdum. Kedilerden çok hoslanmasamda Hector'u çok merak ettim. Kitabın sonuna varana kadar inşallah ölmemiştir dedim. Acı son üzdü.
Kaybedilenleri Bulma Ofisi'ni duyunca çok güldüm. Sir Arthur'u başta para peşinde olan biri olarak düşünsem de yazar beni yanılttı. İnsanların kayıplarının peşine düşerken aslında onları toparlamaya ve iyileştirmeye çalışan, mutlu etmeye uğraşan biri oldugunu anladığımda çok sevdim.
Genc kadının intiharini hiç beklemiyordum, ama kurtulmasına çok sevindim. Keşke Hector ölmemiş olsaydı...
Kitabı okurken sessiz bir ortamda ve ruhunuzun dingin olduğu anda okumanızı tavsiye ederim.
Fantastik tarzda yazılmış bir masal gibi diyebilirim Mahrem için. Kitapta ana hikaye arasina sıkıştırılmış ara hikayeler de var. Aralarında geçiş yapmak ara ara konuda kopmalar yapsa da elimden bırakmadan bitirmeyi başardım çok şükür.
Kitapta küçük bir kız çocuğunun uğradığı taciz sonucu kendini sürekli yemeğe ve ardından kendini kusmayla rahatlatması, yaşadığı travmanın bütün çocukluğunu ve gencligini etkilemesi, aldığı kilolar yüzünden kendinden utanması, çevredeki bakışların ve toplumsal baskının rencide edişini açık bir dille okuyabilirsiniz. Ha bir de cüce sevgili Be-Ce var. Ama toplum baskısı yüzünden sadece evlerinde yaşayabiliyorlar aşklarını.
Kitabı okuyunca dedim ki "lanet olsun el-aleme de çocuğunu yetiştirmekten aciz ana babaya da."
Sürekli el alem yüzünden susturduğunuz, şiddet gösterdiğiniz, güvenmediğiniz çocuklar kendisini koruma gücünü hissedemiyor. Sürekli artan bir pedofili var. Kocaman dünya dar geliyor kötülük piyonları yüzünden. İşin kötü tarafı ise cocuklarimizi kime karşı koruyoruz. Artık anne, baba, abi, amca, dayı... hepsi şeytan olmuş. Ne ara bu kadar merhametsiz, vicdansız olduk. Ne ara içimizdeki Allah korkusunu rafa kaldırdık. Aklım almıyor, hiç bir zaman da almayacak.
İlk kez Sait Faik Abasıyanık eseri okudum. Kitabın içinde otuz altı tane hikaye var. Yurdum insanının hayatını, hayallerini, hayalkırıklıklarını, sevinçlerini, hüzünlerini anlatıyor bu hikâyeler. Sait Faik'in dilini ve tarzını beğendiğimi söyleyemem. Okurken gerçekten çok sıkıldım. Anlatımında hiç hareket yoktu. Semaver ve Lohusa hikayeleri hariç bende merak uyandıran ve etkileyen başka bir hikaye olmadı. Başladığım kitapları yarım bırakmayı sevmediğim için zor da olsa bitirdim. Benim için zaman kaybı olan eserler arasına eklendi.
Uzun zaman önce alıp da kitapliğımda bekleyen bir kitaptı. X 'ten kitap arkadaşım iplerinikoparankukla'nın önerisiyle okumayı daha fazla ertelemek istemedim. İlk bölümü okurken sıkıntıdan kitabı yarım bırakmayı bile düşündüm. Ama ikinci bölüme geçtiğimde kitap beni nihayet içine aldı.
9 yaşındaki Scout' un gözünden ırkçılığı, ayrımcılığı, nefreti, insanlığı, sevgiyi, saygıyı öğreniyoruz. Amerika'nın güney kısmında siyahi insanlara uygulanan baskıcı ve aşağılayıcı tavırlara inat, iftiraya uğrayan Tom'u savunan Atticus' un çabalarıyla adaletin herkes için aynı şekilde işlemesi gerektiği aklımıza mıh gibi çakılıyor. Ama gelin görün ki insanların cahilliği ve caniliğiyle baş etmek oldukça güç.
Sabretmeyi biliyorsanız kitabı okumanızı tavsiye ederim. Aksi hâlde elinizi bile sürmeyin.
Reklam