Saadeyy
@Sadeysw
hyunam dong kitapevi kitap yorumu
Bu kitap sandığımdan çok daha fazlasıydı.
Mutsuz olduğunuzda, yetersiz hissettiğinizde, dinlenmek istediğinizde bu kitap sizi o muhteşem dünyasında sarıp sarmalıyor.
Kitap o kadar dingin, sakin ve güzel bir atmosfere sahip ki. İçinde bolca kahve, kitap, film ve hayata dair süreçler içeriyor.
İçeriğinin bu kadar dolu olmasını beklemiyordum. Mesela kitabevi açmaktan ve onu büyütmenin inceliklerinden bahsediyor, kim kitap okurken böyle bir konuyla karşılaşmayı öngörebilir ki :)
Karakterler çok çeşitli ve bu sayede yazar hayatta karşılaşma ihtimalimiz olan birçok sorunu, sorguyu ele almış. Derslerden kopuk ve hayata karşı ilgisiz bir lise öğrencisinin yolunu çizmesine tanık olurken annesinin çaresizliğini ve eğitim sistemini de gözlemliyoruz. 40'lı yaşlarında, çok başarılı bir kadın olan youngju'nun herşeyi bırakıp bir kitapevi açmasını, bu süreçte yaşadıklarını okuyoruz. Mesela youngju tamamen hayatını başka bir yöne çevirdi ama jungseo bu tükenmişliği yaşadığında bir yıl ara verdi, örgü ördü, sakinleşmeyi öğrendi ve işine döndü. Bu benzer süreç ikisi için çok farklı sonuçlandı. Minjun hedeflerine ulaşamamanın onu başarısız kılmasına izin vermedi. Kahve yaptı, kahve yapmayı önemsedi, ona odaklandı. Bu bilinmezliğin içinde ki net tavrı çok etkileyiciydi bence.
Bir sürü etkinlikler yaptılar, kitap klüpleri, film incelemeleri...
Kitap eğitim hayatından, iş hayatından, evlilik hayatından birçok şey barındırıyor. Yetersizlikle, başarısızlıkla, tükenmişlikle ve sorunlarla başa çıkma hakkında da birçok tüyo veriyor.
Birçok kitapseverin hayalidir bence birgün bir kitapevi açmak, ben de bu hayali kuruyorum. Bu kitap bana hayalimi sundu. Belki de bütün hayatımı bırakıp bir kitapevi açarsam günün birinde, neler olacağını az çok biliyorum artık.
Hwang Bo-reum'a minnettarım, bu kitabın
Hwang Bo-reum'a minnettarım, bu kitabın
Delilik, kafa yapan bir madde gibi akıyordu şehrin damarlarında. Her gün milyonlarca İstanbullu, bir doz daha alıyordu bu serumdan. Birbirleriyle tek kelime etmeyen, selamlaşmayan, bir lokma ekmeklerini paylaşmayan insanlar, deliliklerini paylaşıyorlardı farkında bile olmadan. "Topluca akıl yitirme" diye bir şey vardı. Kolektif bilinç kaybı. Eğer aynı halüsinasyonu yeterli sayıda göz görürse, artık halüsinasyon değil, hakikat sayılıyordu; eğer aynı acı gerçeğe yeterli sayıda insan gülümserse, acınası olmaktan çıkıp, komik bir şakaya dönüşüyordu.
Bir zamanlar, "Müslüman coğrafyanın en batılılaşmış, demokrat ve laik ülke modeli" olacağı zannedilen Türkiye, en nihayetinde, gerçekleşmemiş potansiyeller diyarı değil miydi?