Varlığa hikmet nazarıyla bakmak, aklın tefekkürü ve nefsin tezkiyesi marifetiyle iyinin, doğrunun ve güzelin bilgisine ulaşmak ve buna göre yaşamaktır.
Karşıya geçmek için derenin kurumasını bekleyen cahil adamın hatası, dereyi geçmek için başka bir yola başvurması gerektiği hikmetinden ve cesaretinden yoksun olmasıdır.
İçimde bir damar kopmuştu sanki:
Sözcük sözcüğü izliyor, sözler mantıklı bir düzene giriyor, durumlar beliriyor, sahneler birikiyor, zihnimden hareketler, konuşmalar serpiliyor, gönlüm harikulâde huzurla sarılıyordu. Büyülenmiş gibi habire yazıyor, bir an olsun aralık vermeden sayfanın birini doldurup ötekine geçiyordum. Düşünceler öyle birdenbire geliyor, öyle gürül gürül akıyordu ki, var gücümle çalıştığım halde yeteri kadar hızlı yazamadığım için ayrıntıların çoğunu kaçırıyordum...