“Bende babamın bir resmi var,”dedi Talib. Onu hatırlamıyorum. Bir zamanlar bisiklet tamircisiymiş, tek bildiğim bu. Ama nasıl yürüdü, nasıl gülerdi… bilirsin işte, sesi nasıldı hiç anımsamıyorum.” …. “Annem hep tanıdığı en yürekli adam olduğunu söylerdi.”
“Aslında düşünmek de istemiyordu. Düşünce denen şeyi kovmuştu kafasından; acı veriyordu düşünceleri ona. Bildiği, hissettiği bir tek şey vardı: Şöyle ya da böyle,her şey değişmeliydi; umutsuzlukla, tuhaf bir inançla ve kararlılıkla,
— Değişsin de, nasıl değişirse değişsin,
diye tekrarlayıp duruyordu.”