Selman Ç.
@Seladam
Hayattan aldığımız her zevki ona muadil bir ıstırapla ödediğimizi bildiğim için, hiçbir şeyden yüzde yüz saadet ümit etmiyor ve yüzde yüz felaketten korkmuyordum. #9418548
Peyami Safa
Müthiş tespitler, müthiş çıkarımlarEdebiyat & Roman
Bu çocukların yaptığı bir hatadır ya, ölecekleri güne dek kimi yetişkinler de aynı hataya düşer, adeta tüm ömürleri boyunca onun işlevini fark etmeyi başaramamış ya da tamamen tecrübeden yoksunmuş gibi. Şimdiki zamanın sonsuza dek süreceğine inanma hatası bu, her bir verili anda mevcut olan şeyin katılığına inanma hatası, halbuki pek az zamanımızın kaldığını ve hiçbir şeyin katı olmadığını bilmemiz gerekir. Omuzlarımızda bir hayli değişim ve bir hayli yön değişikliği taşırız, sadece yazgının eseri olanları değil, kaynağını kendi ruh hâlimizden alanları da. Bir gün bize büyük ciddiyetle görünen şeye bir sonraki gün tarafsız bakabildiğimizi, onun bizim için bir veriden, salt bir gerçeklikten ibaret olduğunu keşfederiz. Onsuz var olamayacağımız, uyku tutmadığımız, varlığımızın bir anlam ifade etmediği, gün be gün kelimelerine, varlığına bağlı olduğumuz kişi, bir an gelir düşüncelerimizde bile yer tutmaz hâle gelir ve yer tutacak olursa bile bir müddet sonra omuz silkmesinden ibaret olur ve bu düşünce aklımıza geldiğinde varıp varacağı nokta en fazla bir saniyeliğine, herhangi bir endişe ya da merak kırıntısı dahi olmadan öylesine ‘ne oldu ona acaba’ sorusudur. Vakti zamanında, bizi aramasını ya da buluşmayı iple çektiğimiz ilk sevgilimizin yazgısı bizim ne denli umurumuzdadır ki bugün? Görüşmeyeli henüz bir yıl olan sonuncu sevgilimizinki sanki umurumuzdadır da. Okuldan ya da üniversiteden arkadaşlarımız veyahut sonrakiler umurumuzda mı, istediği kadar hayatlarımızdan uzun, hiç bitmeyecekmiş gibi gelen zaman dilimleri vaktiyle onların etrafında cereyan etmiş olsun. Kopanlar, gidenler, sırt çevirip uzaklaşanlar, bizim bırakıp görünmez kıldıklarımız, ancak hasbelkader adları kulağımıza çalındığında anımsadığımız ve salt bir isimden ibaret olanlar, ölüp bizi terk edenler
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Nasıl oluyorsa insan vurulduğu kişi karşısında cümle alemin de iç geçireceğini sanıyor.
Bizim için yaşamsal önemde ne çok insan bizi yarı yolda bırakmıştır, kaçı bizi tüketmiş ve kaçıyla ilişkimiz hatırı sayılır, gözle görünür bir sebep olmaksızın seyrekleşmiştir. Bizi hiç aldatmayan ya da bize yanlış yapmayanlar, bizim bıraktıklarımız değil elimizden zorla çekilip alınanlardır, irademizin dışında, apansızın ortadan yok olan ve dolayısıyla bize hoşnutsuzluk ya da hayal kırıklığı yaşatacak kadar zamanı olmayanlardır. Bu gerçekleştiğinde büyük bir umutsuzluk hissederiz ilkin, çünkü ne kadar olacağını kestiremesek de onlarla birlikte daha uzun bir süre geçireceğimize inanmışızdır.
Bize eşlik eden kimsenin ölmemesini, hiçbir şeyin sona ermemesini arzulama eğilimindeyizdir, en güzide alışkanlığımızdır bu, oysa alışkanlıklarımızı dokunulmaz kılan biricik şeyin aynı zamanda hiç beklenmedik bir anda onu elimizden alan şey olduğunu fark etmeyiz, hem de ne bir yolundan sapma ne olası bir evrim olmaksızın, ne biz onları ne onlar bizi bırakmadan. Uzun süre devam eden şey hasar görür ve sonunda da çürür, bizi sıkar, aleyhimize bir şey hâline dönüşür, canımıza tak ettirir, yorar, bezdirir bizi.
Bir kez bu dünyadan göçüp gittikten sonra olup bitenler neden umurumda olsun. Sadece şu an inandığım ve öngördüğüm şeyin bir önemi var.