Selen Kıreylioğlu
@Seleyn
Hemşire
Lisans
Afyon
İskenderun, 21 Eylül
28 okur puanı
Kasım 2016 tarihinde katıldı
Bu kitaba nasıl daha önce başlamamışım diye hayıflanıyorum. Okuduğum en akıcı ve en iyi anlatıma sahip Livaneli kitabı. Normalde tarih ile ilgili yazılar çok ilgimi çekmez ama Wagner'in ağzından 2. Dünya Savaşını, Hitleri öyle şairane anlatmış ki yazar kitabı bitirdikten sonra bu konuları içeren kitaplar okumayı hedefliyorum... Zaten bir kitapta en sevdiğim özellik okurken başka kitaplara yönlendirmesi. Neyse ben Maya ile proseförün çokça bilgili sohbetine geri döneyim :)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
#spoiler içerir#
Kitap isminden de anlaşılacağı üzere Ağrı'da geçiyor ve oradaki gelenekleri konu alıyor. Anlatımda öne çıkan gelenek ise evine gelen at başka hiçbir yere gitmiyorsa o atın ona Hak'tan geldiği, ona yadigar olduğu ve hiç kimseye vermemesi gerektiği. Tabi at Paşanın olunca işler karışıyor ve kitabın konusu şekillenmeye başlıyor. Sizi içine alıyor ve hemen sürüklüyor. Ancak gelişmeden sonuca doğru bir aşk hikayesi başlıyor ve bu konu baskın çıkıyor. Beni tek rahatsız eden kısım buydu tabi ama bu şekilde gitmesinin sebebinde bir efsaneden uyarlama olmasında büyük pay var.
Erdal Atabek'in okuduğum ikinci kitabıydı. Aynı zamanda Cumhuriyet gazetesinde takip ettiğim köşe yazarlarından. Dili inanılmaz kıvrak. Kelime oyunlarına mest oluyorsunuz okurken. Aynı zamanda haksızlığa tahammül etmeyip tüm düşünceleriyle de bunu dile getiren dobra yazarlardan. Özellikle psikoloji ve kişisel gelişim alanında yazıyor. Okuduğum ilk kitabı Kırmızı Işıkta Yürümek'ti. İki kitabında yazılış amacının aynı olduğunu farkettim: Kadınlara kadın olduklarını hatırlatmak. Bizlerin hele ki şu dönemde kendimiz gibi olamama sorunumuz var. Farklı görevler ve roller üstleniyoruz cinsiyetçi temele dayanan. Günümüzde bunu eleştiren, adına bakmadığınızda feminist sanacağınız erkek yazarlardan :)
Dostoyevksi'nin sürgün yıllarını yazmış olduğunu kitabı. Kitaptaki adını Aleksandr Petroviç olarak ifade etmiş. Ama anlatıcıda Dostoyevksi izleri görmüyorsunuz okurken. Gözlemler kendisine ait evet ama anlatıcıya bir karakter büründürmesi oldukça gerçekçi kılıyor Petroviç'in varlığını. Ölüler evi tabiri hapishane olarak anlaşılıyor. Oradaki anılarını bölüm bölüm ele alıyor. Bölümlerde konu bütünlüğü ve akışı var fakat kitabın genelinde bunu söyleyemiyorum. Dostoyevksi yine o karakter tahlili gücüne hayran bıraktırıyor kendine. Buna betimlemeleri eklenince neredeyse o an yaşıyormuşçasına okuyorsunuz kitabı.
Bukowsi'nin okuduğum ikinci kitabı. İlkine göre daha çok sevdim diyebilirim. İlk kitabında anlam veremediğim bazı yaşam anlayışlarını bu kitabı sayesinde daha iyi kavradım. Çünkü "Ekmek Arası"nda çocukluğundaki aile yapısı, ergenliğindeki cinsel anlayışı, gençliğindeki kitaplara düşkünlüğü, ilk yazma deneyimi büyük anlamda netlik kazanıyor.
Edebiyat açısından inceleyecek olursam cümleler çok düz ve yalın. Her kesimden insanın okuyabileceği anlaşılır bir kitap. Bu bir süreden sonra rahatsız etti beni çünkü edebi anlamda beni tatmin eden çok az yer vardı ve betimleme neredeyse hiç yoktu. Bu anlamda da başarılı olabilseydi çok daha güçlü bir kitap olabilirdi.
