Güzel bir gün tarihe mâl olmuştu.
Hulkî, güneşin battığı taraftan şimdi gözlerini ayıramıyordu. Son ışıklar da bütün bütün kaybolunca, Gönlünü istîlâ eden ye's ve nevmidînin zebûnu olarak, mukaddes vatanın kendi ve kendi gibileri yüzünden, nâbehengâm gurûb eden (batan) şems-i talihi için, hüngür hüngür ağlamaya başladı.
Sadberg Hanım seccadenin üzerinden kalkmış elinde tesbih, balkon kapısını araladı. Oğlunu böyle ağlıyor görünce şefkatle sordu:
_ Ne ağlıyorsun oğlum?
Hulkî te'sîrini teşrîhe lüzûm görmeyerek kestirme cevap verdi:
_ Günün batışı hüznüme dokundu da...
Bu sözlerdeki gizli manayı anlamamış olan ana, evladını teselli makamında:
_ İlâhî çocuk! Dedi. Bugün battıysa yarın daha güzel doğar. Bunun için de ağlanır mı?..