İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor. Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için. Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için. Konuşmaktan korkuyor, reddedilmekten korktuğu için. Yaşamaktan korkuyor, gençliğin kıymetini bilmediği için. Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için. Ve ölmekten korkuyor aslında, yaşamayı bilmediği için..
Oysa herkes öldürür sevdiğini,
Kulak verin bu dediklerime.
Kimi bir bakışı ile yapar bunu,
Kimi dalkavukça sözlerle.
Korkaklar öpücük ile öldürür,
Yürekliler kılıç darbeleriyle.
"Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma." derdi. "Boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alılkanlığımı kaybettirme boşa. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim. Bir kere çavuş olduktan sonra, bir daha amelelik yapamayan zavallı köylüye dönerim. Beni uyandır."