“Öyleyse başkasıyla ilişki varlıkbilim değildir. Başkasının temsiline indirgenemeyen, fakat ona bir seslenme olan ve anlamanın seslenmeden önce gelmediği bu bağa din adını veriyoruz. Söylemin özü duadır. Bir nesneye yönelen düşünce ile bir kişiye bağlayan bağı birbirinden farklı kılan, bu ikincisinde bir seslenmenin dile gelmesidir:Adlandırılan, aynı zamanda, seslenilendir.”