Sena Aydın
@Senaaydinn
Birçok çocuğa -ardından da sıkıntılı ve depresif veya fiziksel olarak hasta yetişkinlere- ömürleri boyunca sürdüreceklerini bastırma biçimlerini öğreten şey "Annemin veya babamın beni mutlu görmesi gerekiyordu." şeklindeki basit formüldür.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Saadete rast gelinir bir gün, diye tekrarladı; ansızın, tam ümitsizliğe düşüldüğü bir günde. O zaman ufuklar aralanır, sanki, "İşte o!" diyen bir sestir bu. O kimseye içinizi dökmek, her şeyinizi vermek, her şeyi feda etmek ihtiyacını duyarsınız!
Şunu düşündüm: En bayağı olayın bir serüven haline girmesi için onu anlatmaya koyulmanız gerekir ve yeter. İnsanları aldatan da bu zaten. Kişioğlu hikayecilikten kurtulamaz, kendi hikayeleri ve başkalarının hikayeleri arasında yaşar. Başına gelen her şeyi hikayeler içinden görür. Hayatını, sanki anlatıyormuş gibi yaşamaya çalışır.
İnsansızlığın boşluğunu hiçbir zevk, hiçbir heves doldurmuyor. Biliyorum, çok bunalıyor.
