Sena
@Senanin
Okuduğu her şeyi unutuyor, okuduklarıyla ilgili notlar düşerek unutmamak için burada.
Psikolog
12 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Birçoğumuzun kendi gençlik ya da üniversite yıllarının -gizlene gizlene- deşifre olduğu bir eser. Sağcı ya da solcu, herhangi bir fikre aidiyetlik bildirip onunla ilgili okuma materyalleri, eylemler, kendince küçük çabalar, ömür boyu hep o fikrin içinde kalacağına sonsuz inanç, ve sonra dünyanın insanın kemiklerini döve döve şekillendirdiği demir örs... Kırılma noktası tam da burası. Fikirler ve gerçekler. Yazıda durduğu gibi durmuyor hayatta hiçbir şey. Fikirler afillice yazılmıştır, tam genç yüreklere takı olacak cinsten. Ama hayat insanı fikirlerde olduğu kadar yüceltmez, hayatta yalnızca insan onurunu artıran, insan için güzellikler vaad eden şeyler yoktur. Her şey vardır, her şey. Gençlik heyecanı kendini az bir çekip yerini hayatın gerçekleriyle tanışmaya bıraktığında yani "her şeyi" görmeye başladığımızda değişim ve taviz de yavaştan başlar. Sonra seferimiz de içimizde kalır tahammülümüz de.
Menekşeli mektup... Adın ne kadar naif. İnsan içinden mis kokular yükselen bir aşk öyküsü bekliyor. Sevdaları, muhataplarının sadakatsizliğine yenik düşmüş insanlar hayal kırıklığıydı. İsminden sonra içerikte; İncila'nın ve postacının hayatlarına ve aşklarına dair yaşadıkları hayal kırıklığı kadar şaşkınım. Ahmet Ferit'e postacının karısından daha sinirliyim. Bekleyerek ömrünü tüketen kadınların bir de ruh sağlığını tükettikleri bu hikaye çok tanıdık Anadolu için. Sadık bir kadın, sadakatsiz bir erkek. Ben menekşeli mektuba çok odaklanmıştım, diğerleri de akıcı ve sürükleyiciydi. Okuduğum ikinci Mustafa Kutlu kitabı. İki lafın belini kırmak isteyip de bir insan evladı bulamadığımızda çayın yanında alacağımız eserler belli oldu.
Süheyla... Yoksulluğun da yolculuğun da içimizde olduğunun adı. Süheyla; dışa doğru katedilen mesafeyi azalttıkça içimize doğru açılan kıvrımlarda ferahlayışın, soluklanışın adı. Engin dışa doğru sonuna kadar açılışın, dışın sonunda için başını görmenin adı... İki karakter; hayatımızın iki zıt yönü.
Tam da maaş günü kurumun kütüphanesinden aldığım iftardan sonra çayımın yanına katık ettiğim kitabım. Maaş günü, hesapların, hesapların ve de tekrar hesapların içinde dönüp dururken Süheyla'yla soluklandığım birkaç saat.
Bir döngü var, bir dişli; durmadan döndüren durmadan öğüten. Öğütüldükçe mazoşist sanrılarla tekrar öğütülmek istenen bir topluluk var sonra. Genç kızlar daha güzel olmak için, genç erkekler daha güzelle olmak için döngüde.
Süheyla bu döngünün içinde dağa çekilen derviş. Bir anda dişlinin arasından kendini koparıyor, fırlatıyor kainatın sükunetle bekleyen tarafına. Bir parçası kalıyor dişliler arasında; sevmek-sevilmek. Engini çağırıyor, geriye kalan parçasını da alıp o sükun, tattığı o eşsiz ferahlık için bir davetiye sunuyor.
Devrin dervişi olmak zor, lakin döngüyü az da olsa yavaşlatabilir, "ben bu kadar hızlı koşmak istemiyorum, ruhum bedenimden geride kalsın istemiyorum" diyecek cesareti, bunun güvenini kalbinize ilham edecek bir eser. Sevdim.
