Senem türkmen
@Senemin
189 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Gökyüzüne bakmayı unuttuğum anlarda karşıma böyle kitaplar çıksın istiyorum. Bulutlara Dokunmak, hayal gücünü hafife almayan, çocuk kalbine gerçekten inanan bir hikâye.
Güneş’in bulutlarla kurduğu o saf bağ, okurken içimi yumuşattı. Hikâye ilerledikçe gerçek ile hayal arasındaki sınır inceliyor; ama tam da olması gerektiği kadar. Özellikle anneyle yapılan yolculuk, metne güven duygusu katmış. Çocuk okur için sağlam bir zemin, yetişkin okur için tatlı bir iç muhasebe.
Dili akıcı, sıcak ve yalın. Çizimler ise hikâyenin ruhunu tamamlıyor; bakarken bile insanın içi açılıyor.
Bu kitabı okurken hep şöyle düşündüm Hayal kurmak çocuk işi değil, insan işi. Ve bazı hikâyeler yaş kaç olursa olsun kalbe iyi geliyor.
Reklam
Daha ilk sayfalarda şunu hissettim. Bu kitap beni rahat bırakmayacak.
Uyku Yok, daha başından itibaren zihnin içine sızan, huzursuz eden bir atmosfer kuruyor ve sayfalar ilerledikçe bu his giderek ağırlaşıyor.
Emma Averell dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayata sahip; başarılı bir avukat, iki çocuk annesi. Ama çocukluğunda annesiyle yaşadığı o korkunç olay, yıllar geçse de peşini bırakmıyor. Annesinin aklını yitirdiği o karanlık dönem, Emma’nın hafızasında bir “canavar” olarak yer etmiş. Şimdi ise Emma, yaklaşmakta olan kırkıncı yaşıyla birlikte aynı belirtileri kendinde fark etmeye başlıyor. uykusuzluk, zaman boşlukları, hatırlayamadığı anlar…
Kitap boyunca sürekli şu ikilemde kaldım: Emma gerçekten tehlikede mi, yoksa zihni ona bir oyun mu oynuyor? Gerçek ile hayal arasındaki çizgi o kadar ustaca bulanıklaştırılmış ki, okur olarak ben bile kimi zaman okuduklarımdan şüphe ettim. Bu da hikâyeyi fazlasıyla sürükleyici ve tekinsiz kılıyor.
Sarah Pinborough’un en sevdiğim yanı yine burada ortaya çıkıyor; psikolojik gerilimi yavaş yavaş inşa edip, finalde beklemediğiniz bir noktaya götürmesi. Uyku Yok, sadece bir gerilim romanı değil; aynı zamanda travma, annelik ve akıl sağlığı üzerine düşündüren karanlık bir hikâye.
Gece uykularını kaçıran, rahatsız eden ama elinizden düşmeyen kitapları seviyorsanız kesinlikle listenize ekleyin.
Yazarın kalemiyle ilk kez bu kitapta tanıştım ve açıkçası çok şaşırdım. Türk bir yazar olmasına rağmen dili, kurgusu ve karakter dinamikleriyle okurken sürekli “çeviri bir romantik-komedi mi okuyorum?” hissi verdi. Akıcı anlatımı, diyalogların doğallığı ve sahnelerin sinematografik havası kitabı bir çırpıda okutuyor.
Hikâye; düzeni, mantığı ve bilimi merkezine almış, aşka mesafeli bir bilim kadını olan Maria Jones ile hayatı daha hafif yaşayan, özgüveni yüksek, yakışıklı mimar Leonardo La Timer etrafında şekilleniyor. Bir gece yaşanan tesadüfi karşılaşma ve ardından mecburen aynı evde yaşamaya başlamalarıyla zıtlıklar daha da belirginleşiyor. Maria’nın kuralları, Leo’nun umursamaz tavırlarıyla sürekli çatışırken; atışmalar, inatlaşmalar ve bastırılmaya çalışılan duygular hikâyeyi hem eğlenceli hem de sürükleyici kılıyor.
Kitap sadece tatlı bir romantik hikâye sunmuyor; aynı zamanda “akıl mı kalp mi?”, “kontrol mü teslimiyet mi?” gibi soruları da satır aralarına ustaca serpiştiriyor. Güçlü, kendi ayakları üzerinde duran bir kadın karakterin merkezde olması ise benim için artı bir puandı.
Kısacası; yer yer gülümseten, yer yer sinirlendiren ama en çok da keyifle okunan bir romantik-komedi. Yazarla tanışmak için güzel bir başlangıç ve türü sevenler için kesinlikle kaçırılmaması gereken bir kitap.
Bazı kasabalar vardır; sessizliği huzurdan değil, sır saklamaktan gelir. Yazlıkçılar’da Purity tam olarak böyle bir yer. Adı saflığı çağrıştırsa da, gölün üzerinde dolaşan sis aslında geçmişin üstünü örten ince bir kefen gibi… Tess Gerritsen daha ilk sayfalardan bu huzursuzluğu okurun içine usulca bırakıyor.
Emekli CIA ajanı Maggie Bird, emekliliğin sessizliğine sığınmış gibi görünse de, sezgileri hâlâ tetikte. Çünkü bazı suçlar bitmez; bazı karanlıklar insanın peşini emeklilikte bile bırakmaz. Genç bir kızın kayboluşu ve ardından gölde bulunan iskeletle birlikte Purity’nin kusursuz yüzü çatlamaya başlıyor. Şüphe, kasabada yüksek sesle konuşulmayan ama herkesin hissettiği sinsice bir varlık gibi dolaşıyor.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey; gerilimin bağırarak değil, fısıldayarak ilerlemesi oldu. Maggie’nin komşusuna duyduğu şüphe, geçmişte öğrendiği bir gerçekliğe dayanıyor: Masumiyet çoğu zaman en iyi kamuflajdır. Gerritsen, sessizlikten gelen çığlığı, gölün altında bekleyen günahları ve karakterlerin geçmişleriyle yüzleşmesini ustalıkla bir araya getiriyor.
Yazlıkçılar, sadece bir kayıp vakasının değil; bastırılmış anıların, yarım kalmış hesapların ve zamanında yanlış yerde bulunan hayatların hikâyesi. Yavaş yavaş koyulaşan, içine çeken ve sonunda insanı kendi sessizliğiyle baş başa bırakan bir gerilim…
Uzun zamandır kalemini sevdiğim bir yazarın kitabını yeniden raflarda görmek gerçekten iyi hissettirdi. Ellen Marie Wiseman’ın romanlarında hep tanıdık bir şey var; sessiz ama derin bir sarsıntı. Bize Yalan Söylediler de tam olarak bunu yaptı.
1930’lu yılların Amerika’sında, göçmen bir annenin kızı için verdiği mücadeleyi okuyoruz. Lena’nın hikâyesi; annelik, yoksulluk, dışlanma ve “uygunsuz” denilerek parçalanan aileler üzerinden ilerliyor. Özellikle Ellis Adası’ndan başlayıp Blue Ridge Dağları’na uzanan o yolculuk, sadece bir yer değiştirme değil; insanın hayatla sınandığı uzun bir yürüyüş gibi. Kitap boyunca sevginin, sistemin soğuk yüzüne karşı nasıl direndiğini görmek insanın içini acıtıyor ama aynı zamanda umut da bırakıyor.
@ellenmariewiseman kalemini sevme sebebim tam da bu dramatik olmaya çalışmadan kalbi hedef alması. Toplumsal adaletsizliği, anneliğin sezgisel gücünü ve “normal” denilen şeyin ne kadar kırılgan olduğunu sade ama çarpıcı bir dille anlatıyor. Uzun zamandır yeni kitabı yoktu, bu yeniden baskı benim için ayrı bir mutluluk oldu. Eğer tarihî arka planı olan, insan hikâyeleriyle dolu romanları seviyorsanız, bu kitap listenizde olmayı hak ediyor.
Reklam