Serkan Yıldırım
@Serceri
Kelimelerin Gücü Adına
Fantastik öğeleri olan, ingiliz kültürüyle yoğrulmuş olduğu için içerisinde bolca göndermelerin olduğu fakat anlamadığınız için sizin fransız kaldığınız bir kitap. Bir dilbilimci ve onun sadakat kavramını umursamaz bir karısı var. Adam hep kelimeler üzerine düşünmüş, kelimelerin köklerini, hangi dilden hangi dile geçiş yaptıklarını incelemiş. Hayatı kelimeler üzerinden çözümlemeye çalışmış. Kelimelerden örülü bir hayat kurmuş kendisine. Hastalanınca rutini değişmiş, dış dünyaya açık hale gelmiş. Kelimelerinden örülü dünyasından, ininden dışarı çıkarak kendisine yabancı olan bir gerçekliğe hızlıca dalıyor. Gerçekliğin hiçde fena olmadığını bizzat yaşayarak tecrübe ediniyor. Gerçekliğin içerisinde endişeleri azalıyor, yok saydığı birtakım insana özgü dürtü ve duyguları yeniden kazanıyor. Kısacası hastalığı sayesinde yaşamaya başlıyor. Nietszche'nin dediği gibi, beni öldürmeyen şey güçlendirir, bu romanın ve kahramanımızın mottosunu oluşturuyor herhalde. Ölçülü bir yaşam ideal olan. Ne çok fazla teori ne de çok fazla pratik. Hayata dair bir ivme, diyalektik şekilde yakalamaya çalışmalıyız. Herşeyi yaşayarak öğrenmeye çalışmak fazla lüks olabilir. Buna ömrümüz yetmez ayrıca yaşadığımız coğrafyayı dikkate alırsak fazlaca dram içerebilir. Bilcümle kelimeler, düşünceler, kitaplar umarım yaşam yolculuğumuzu değerli ve anlamlı kılar...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hayatın anlamsızlığı
Hikayedeki tüm kahramanların ortak noktası mutsuzluk. Sıradan bir köy hayatı, hayat her zamanki dinginliğiyle akıyor pek öyle maskeli balolara gebe değil. Bu akışı değiştiren tek etken profösörün genç eşinin güzelliği. Bu mutsuzluğu, hoşnutsuzluğu kapatacak, örtecek belkide biricik şey çalışmak.
Bu kadar kısa ve yalın bir anlatım, piyes, tiyatro oyunu şeklinde düzenlenmiş. Boşa geçirilmiş yaşamlar, amaçtan yoksunluğun ruhta meydana getirdiği bunalım...
Hikayedeki kahramanlarımız mutsuz ve sıkılgan tipler, pek bir olay akışıda yok.Buna rağmen kitap akıcı ve sıkıcı değil...
ANLATILAN SENİN HİKAYENDİR
İnsanı hüzne sevkeden bir kitap. Zamanın acımasızlığı, tükenen hayaller, boşa geçmiş bir ömür, cesaret yoksunluğu... Anlatılan hiçbir şey yok esasında, sadece birşeyler olacakmış hissiyatı var fakat değişen hiçbir yok bastiani kalesinde ve ona adanmış drago giovanni nin ömründe. Buna rağmen kitap anlamsız bir şekilde seni sarıyor. Herhalde kendi hayatından birşeyler buluyorsun. Günlerin, haftaların, ayların birbirini kovalarken sen sadece durmuş seyrediyorsun, hep zamanın sana birşeyler getireceğini umut ediyorsun fakat nafile. Alanındaki kırışıklıklar artıyor, çevrendeki sevdiğin insanların sayısı azalıyor, kafandaki düşünceler daha bir karmaşıklaşıyor, beklentilerin azalıyor, kök salıyorsun bulunduğun toprağa çünkü elinde bir tek o toprak parçası var artık. Ona sımsıkı sarılıyorsun. O toprak parçasında senin gençliğin, umutların, kuş cıvıltılarıyla dolu serin sabah yelleri, baharın çiçekleri, gülümsediğinde seni cennete taşıyan mavilikler mevcut. Bu yüzden bırakmak isyemiyorsun. Okuduğumuz belkide bu dünyadan göçüp giden, gidecek olan bir sürü insanın çaresizliğidir. Özellikle okunmasını tavsiye ederim...