A.KIL
@Seretan34
-Neler okuyorsunuz efendim?
+Kelimeler, kelimeler, kelimeler!
x Kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor!
t-bırak artık kelimeleri.. cümleler kur. insanları tanı.. kapını çalan insanları içeri al...
137 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Kendini Gerçekleştiren KehanetEdebiyat-Tiyatro
Bir gece arkadaşı ile giderken karşısına çıkan üç cadı, Macbeth'e "Kral olacaksın" kehanetinde bulunur. Macbeth, durumdan vazife çıkarıp kehaneti gerçekleştirmeye koyulur ve olaylar gelişir. Bu eser tam anlamıyla “kendini gerçekleştiren kehanet” deyiminin hikayesidir. Eylem, ardından öznenin karakterini değiştirir: kaderine yön vermek isteyenlerin makus talihi.
Elbette her erkeğin arkasında bir kadın vardır. Lady Macbeth, Macbeth'in iktidar hırsını körükler, iktidarı ele geçirmek için harekete geçmesi için cesaret verir: “İşlenmesi değil yarım kalması kötü bu cinayetin!”
Macbeth, iktidarı ele geçirdikten sonra, iktidarını korumak için, giderek daha fazla şiddete başvuran ve acımasız bir insan haline gelir.
Reklam
Sabahattin Eyüboğlu, Shakespeare için, hakkını verircesine, yorumunun en güzelini yapmış:
"Bir söz simyacısı, bir sanat simyacısı, bir insan sarrafı bu Shakespeare. Elini değdirdiği çamur altın oluveriyor, kullandığı her söz İngilizce olmaktan çıkıp Shakespeare'ceye dönüyor, bir başka, bir öte anlam yükleniyor."
Hamlet, konusunu hatta mottosunu bile herkesin bildiği, "to be or not to be", bir klasik. Ya daha ötesi? Hakkında uzun uzun incelemeler yapılan bu klasik hakkında sadece Hamlet karakteri üstüne bir şeyler yazmak istiyorum:
Hamlet karakteri ileri derecede pasif agresif kişilik bozukluğu örneği. Hamlet, intikamını almaktan hem korkuyor hem de istiyor. Esasen karakter ince ruhlu, zeki ve feylosof, öyle ki kendi başına bırakılsa huzur içinde takılacakken dünyasında olmayan bir "challenge" ortaya çıkıyor: intikam. Oysa bir yerde “Bir fındık kabuğu içinde bile kainatın kralı sayabilirim kendimi.” diyor. Sonra “Ey kör talihim benim! Bana düşmez olaydı dünyayı düzeltmek.” diyor başka bir yerde. Bu sözler dönemine göre korkaklık, üşengeçlik ya da toyluk olarak nitelendirilebilir belki ancak bana göre tam da eylemsizlik istencidir bu. Eyleme geçmektense düşünmeyi tercih eder bu tipler, Macbeth’in dediğine gelir; “kelimeler ateşine su serper eylemin”. Örneğin Oğuz Atay’da daha rahat iz sürülebilecek bir duygu. Ancak Hamlet korku olarak nitelendiriyor bu duyguyu:
“Fazla ölçüp biçiyorum yapacağım işleri.
Kılı kırk yaran bu duraklamanın,
Dörtte biri akıl, dörtte üçü korku.”
---Spoiller---
Kitabın sonu ise tam bir Tarantino filmi gibi, ortalık kan gölüne dönüyor. Ne son ama…
Er geç ölecekti Kraliçe!Edebiyat
Sön, cılız kandil, sön! Hayat dediğin ne ki:
Yürüyen bir gölge, bir zavallı kukla bu sahnede: Bir saat boy gösterip, boyun kırıp gidecek!
Bir daha da duyulmayacak artık sesi. Bir aptalın anlattığı bir masal bu:
Kuru gürültüler, deli saçmalarıyla dolu.
