Sr. Ceng
@Serhatss
Hayatınızın notaları size aittir..
Şu anda okuduğu kitaplar
Tek solukta okunan kitap Stefan Zweig'in sürekli olarak ele aldığı gibi derin bir karakter incelemesi barındırıyor. Hayatını insanlar için yaşayan bir madamin adım adım yokoluşa doğru ilerleyişi ele alınan kitap hayatı kendiniz için yaşamanızın ve başka insanların hayatında ifade ettiğiniz anlamın sınırlı olduğu mesajını size aktarıyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·272 syf.··
2025 8. kitabı
·28 günde okudu
·Okunma: 15 Ağustos 2025 17:06
·1932 yılında yazılmış eser, adeta günümüz tüketim kültürüne evrimi tasvir etmekte; ilâhi düşünceye de zihinde bir yer açmaktadır.
Herkesin tektipleştiği, yalnızlığın reddedildiği, kitleden olmanın gerekliliği ve ahlâkî değerlerin reddi gibi birçok konuda, o zamandan başlayan Amerikan hegemonyasının dünyaya dayattığı tüketim kültürünün göz önüne serildiği kitabı okurken, geçmişten günümüze yansıtılan bir ışık kaynağı olduğu düşüncesinin yanı sıra, kitapların geleceği anlamlandırabilmek ve yaşamadan anlayabilmek, çağın ilerisinde yaşamak için ne kadar elzem olduğunu kanıtlar nitelikte.
Henüz yazıldığı dönemde başlayan kültürün nereye evrilebileceğini gösteren kitap, hem günümüz hem de daha da gelecek hakkında varlığını koruyacağa benziyor.
İçimizde usulca düşündüğümüz, sürekli eleştirdiğimiz bu sistemin parçası olmaktan kurtuluşun yolu, ilkellik gibi duruyor.
9/10
2025 6. kitabı
·12 saatte okudu
·Okunma: 01 Ağustos 2025 23:03
·İki felsefî çatışmanın işlendiği kitapta, bu felsefelerin temsilcisi olarak da iki karakter önümüze çıkar. Birisi, hayatı hep kestirme yollarla geçen, acı duygusunu tatmamış ve toplumsal yargılara maruz kalmamış, daha güvenli bir alandan — statü açısından üst sayılabilecek bir konuma — gelmiş Dr. Andrey Yefimic’tir. Diğer karakterimiz ise acıyla boğuşmuş, hayatta hep sendelemiş ve şizofreni hastası bir karakter olan İvan Dmitriç’tir.
İki karakterin ortak noktası, üst bir amaç arayışında olan, okumayı seven, entelektüel kişilik olmalarıdır. Farklı yönleri ise yaşadıkları hayat dolayısıyla edindikleri felsefelerdir.
Bir tarafta, "Acı hissedildiği kadar acıtır, umursanmadığında yok olur." düşüncesini benimsemiş ve buna göre bir hayat sürmüş olan; bu düşünce sebebiyle de kasabada işleyen kötü düzeni değiştirmeyi gereksiz bulan Dr. Yefimic vardır. Diğer tarafta ise bu düzenin kurbanı olan ve acıyı insanın gelişimi oranında artan bir duygu olarak gören, buna tepki vermeyi insanlığın gereği sayan İvan Dmitriç vardır.
Bu iki yaşamın felsefesinin konu edindiği kitap, dönemin aydınlarının hayattan kopuk yazılar kaleme almalarını iğnelemiştir.
Hayat, dışarıdan bakıp üstenci idealar yaratılacak bir yer değil; içine girilip yükünden sırt büken bir gerçekler diyarıdır. Bu sebeple aydınların ve filozofların hayattan kopuk olmaması elzemdir. Yoksa yok olmaya mahkûmdurlar.
Kitap, kasvetli ve karanlık bir havada başlıyor; daha ismi bile insanın içini ürpertiyor. Yaşamın anlamsızlığıyla tanışmış, hayatta başarılı olamamış insanların tek başarabilecekleri şeyin ölmek olduğuna inandıkları bir dünya bu. Mağlubiyetlerini sonlandırmak için uğradıkları son durak: bir intihar dükkânı.
Ancak bu karanlık atmosferde bir istisna beliriyor. Her şeye pozitif bakan, hayatın güzel yanlarını görmeyi başaran bir çocuk. Etrafındaki ölü kalabalığa rağmen kendi inandığı gerçekliği savunuyor. O, umudu ve neşeyi taşıyan bir ışık gibi, dükkândaki insanlara hayatın olumlu taraflarını göstererek onları ikna ediyor.
"Çok düşünmeyi ve kaygılanmayı bir kenara bırakın" diyor bu çocuk. "Hayatın güzel yanlarını alın; hiçbir şey olmasa bile en azından kibar bir ayı olursunuz :)"
Hayat, ona nasıl baktığınıza bağlı olarak şekillenir. Ne görmek isterseniz, onu görürsünüz.
Yazarın gerçek adının Yuşi olduğu, kitabın Osamu Dazai adıyla yazıldığı, ana kahramanın Yozo olarak ele alındığı bu kitap Japon edebiyatında sıkça kullanılan önemli bir teknik olan "Ben Roman" tekniği ile otobiyografi şeklinde ele alınmıştır.
Karakterimiz kitabın başlarında aslında toplumdan kopuk bir birey olduğunu toplum tarafından sevildiğini ancak toplumdan sürekli korktuğundan bahsetmiş ve topluma karışırken asıl karakterini saklamak için bir 'soytarı' maskesiyle toplum içine karışmıştır. Bu sebeple kitabın başındayken 'samimi itiraflar' olarak okuduğumuz ve bu samimiyetin sağladığı sıcaklıkla yazarın dostları olduğumuzu düşünüğümüzden kitabın atmosferine hemen adapte oluyoruz.
Ancak hikâyeye devam ettikçe aslında biz de mi soytarı maskesiyle karşı karşıyayız diye düşünüp kafa karışıklığı ile okumaya devam ediyoruz. Çünkü itiraflar aynı zamanda kitabın belli kısmında yazarın yaptığı her şeyin "bir paket sigara alabilmek ve biraz daha alkol içebilmek" adına yaptığı 'soytarılıklar' olduğu itirafını da görüyoruz.Bu sebeple okuduğumuz bu eserinde aslında yalnızca bu niyetle yazılabildiği gerçekliğiyle karşı karşıya kalıyoruz.Ancak yazarın intihar etmiş olması bunların samimi itiraflar mı yoksa emelleri için birer araç olduğu mu gerçeğine ulaşmayı imkansız hale getiriyor.
Hep bu karmaşa ile okuduğumuz kitap, bazı yerlerde kendimizi kitaba dahil etmeli miyiz yoksa aldatılıyor muyuz diye düşündürerek son buluyor.Ve kitap bittiğinde ne hissedeceğimize tam olarak karar veremiyoruz.Ancak şuna karar verebiliyoruz ki bir insan ne kendini tam olarak keşfedebilir ne de tam olarak keşfettiğini en yalın hâliyle dile getirebilir. Belki de yazar da bunun farkına vardığı ve anlamsız bir çaba sarfettigini düşündüğünden intihar etmiştir.. Belki de sebep bu değildir.bilemeyiz..
