Ahmet Serkan Mercimek
@Serkanus
İnanç, bütün metalardan üstündündür.
Şu anda okuduğu kitaplar
Şaşırdım Kaldım İşte - Yavuz Bülent BakîlerŞiir
sözde senden kaçıyorum
dolu dizgin atlarla
bazen sessiz sevdasın
ipekten kanatlarla
ama sen hep bin yıllık bilenmiş inatlarla
karşıma çıkıyorsun
en serin imbatlarda
adını yazıyorum
bulduğun fırsatlarla
yüreğimin başına noktalarla, hatlarla
başbaşa kalıyorum sonunda heyhatlarla
sözde senden kaçıyorum
dolu dizgin atlarla
ne olur bir gün beni
kapından olsun dinle
öldür bendeki beni
sonra dirilt kendinle
çarpsan kara sevdayı
en azından yüzbinle
nasıl bağlandığımı
anlarsın kemendinle
kaç defa çıkıp gittim
buralardan yeminle
ama her defasında
geri döndüm seninle
hangi düğüm çözülür
nazla, sitemle, kinle
"Ayşe Bülbülün Suçu Ne?" - Bülbülü Öldürmek1000Kitap
İnsan bazen, adaletin terazisinin kırık olduğunu ancak masumların kanıyla fark eder. “Bülbülü Öldürmek”te gördüğümüz şey, işte bu kırık terazinin önünde sergilenen bir tiyatro. Bülbül, sesinden başka silahı olmayan, kimseye zararı dokunmayan bir varlık. Onu öldürmek, hem masumiyetin hem de insanın kendi vicdanının katledilmesidir.
Hikâye, çocuk gözüyle anlatılır; çünkü bir çocuğun gözünde dünya siyah ve beyazdır. Fakat büyüdükçe, renklerin birbirine karıştığını, kötülüğün çoğu zaman “haklı” kılıflara büründüğünü görürüz. Scout ve Jem’in yaşadığı dönüşüm, aslında her insanın kendi hayatında geçirdiği o acı eşiği temsil eder: Masumiyetin çatladığı, adaletin aslında herkes için eşit olmadığını anladığımız an.
Kasabanın insanları, kendi korkularını ve nefretlerini adalet diye pazarlayan küçük tanrılardır. Irkçılık burada sadece bir bağlam; asıl mesele, insanın kendi önyargısına köle olmasıdır. Tom Robinson’un suçsuzluğu apaçık ortadayken, onu mahkûm eden şey, deliller değil, toplumun gözündeki rengi olur. Demek ki insanın gördüğü değil, görmek istediği gerçektir.
Boo Radley ise hikâyenin diğer yüzüdür; gölgelerde saklanan, yanlış anlaşılmış iyilik. Toplumdan uzak durur, çünkü bilir ki kalabalıklar merhameti anlamaz, onu çiğner. Ama doğru an geldiğinde sessizlikten çıkar ve masumları kurtarır. Sonra da tekrar karanlığına döner. Bu, bana hep şunu düşündürür: Bazı iyilikler alkış için değil, görünmeden yapılır; ve belki de en sahici iyilik budur.
Sonunda anlarız ki, “bülbülü öldürmek” sadece bir hayvanı öldürmek değil; umut, güven ve insafı da öldürmektir. İnsan, kendi bülbülünü öldürdüğünde artık sadece yaşayan bir beden kalır, içinde şarkı söyleyen ruh çoktan susmuştur. 
Bülbülü Öldürmek
Bülbülü Öldürmek
Bana neyden ve nasıl olduğunu anlatm, bana ne için olduğunu cevapla!
Vahdet: Toshihiko Izutsu’ta göre Tasavvufun Kalbindeki Birlik
Tasavvufun en temel kavramı olan vahdet (birlik), Toshihiko Izutsu’nun düşünsel analizinde yalnızca bir metafizik iddia değil, aynı zamanda bir bilinç dönüşümü olarak karşımıza çıkar. Ona göre tasavvuf, evrenin ve varlığın parçalı görünen yüzeyinin ardında yatan derin ve mutlak bir birliğin idrakidir. Vahdet, aklın değil, arınmış kalbin anlayabileceği bir sırdır.
İzutsu, İbn Arabî üzerinden inşa ettiği analizinde, evrende hakiki varlık olarak yalnızca Allah’ı tanımlar. Diğer tüm varlıklar, O’nun isim ve sıfatlarının tecellisinden ibarettir. İnsan da dahil olmak üzere tüm mevcudat, bu mutlak varlığın çeşitli yansımalarıdır. Çokluk, sadece göreli bir görüngü, yani zahirî bir çeşitliliktir. Hakikatte ise yalnızca “el-Vâhid”, yani bir olan Allah vardır.
Bu anlayış Vahdet-i Vücûd doktriniyle temellenir: Varlık bir tanedir ve o da Allah’ın varlığıdır. Tüm mahlukat, bu varlığın çeşitli aynalarda beliren yansımalarıdır. İzutsu, bunu açıklamak için ayna metaforunu kullanır: Allah’ın isimleri ve sıfatları, evrende yansıyan ışıklar gibidir. İnsan, bu yansımaların en yoğun şekilde toplandığı bir merkez aynadır. Bu nedenle “insan” evrenin özeti, yani mikrokozmos olarak görülür.
Bu bağlamda bilgi anlayışı da değişir: Gerçek bilgi (ma’rifet), nesneleri tanımak değil, onların ardındaki ilâhî hakikati tanımaktır. Tasavvuf ehli, okumakla değil, olmakla ilerler. Yani sûfi, bilgiye ulaşmak için benliğini eritmeli, varlığını Allah’ta yok etmelidir. Bu hâl, “fenâ fillâh” (Allah’ta yok oluş) ve ardından gelen “bekâ billâh” (Allah ile baki kalış) makamlarıyla tanımlanır.
Toshihiko Izutsu’ya göre bu düşünce sadece İslâmî değil, aynı zamanda evrensel mistik geleneklerle paraleldir. Zen Budizmi’ndeki “kendiliğin yokluğu” ya da Taoizm’deki “birlik içinde akan düzen” kavramlarıyla tasavvuf