"O söyledikçe yolculuğa çıkmadan önceki halime yabancılaşıyorum. Az evvel ne yapıyordum, indiğim anda nereye gideceğim? Bilemez oluyorum. Bu yol hep penceremden kayacak, kar hiç durmadan yağacak, ayaklarım hep üşüyecek, altımda bir zaman akıp gidecek. Fakat an durmuşa yakın, birçok hareketli anımı neden yaşadım diyorum? Şu an sanki zamanın derine iniyorum, o karmaşa ve gürültüde boş yere ne arayıp durdum. Günler geçti, koşturdum fark edemedim. Fakat şimdi düşünmek için vaktim, hissetmek için takatim var. Hatta takatim beni tutmuş da çekiyor bilmediğim bu yollara."
İnsan tahammül edemeyeceğini sandığı şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor. Ben de yaşayacağım... Ama nasıl yaşayacağım!.. Bundan sonraki hayatım nasıl dayanılmaz bir işkence olacak!.. Ama ben dayanaccağım... Şimdiye kadar olduğu gibi...