Sitare Vüsal
@Setare_
Azerbaycan dili ve edebiyatı öğretmenliği
Hazar universitesi
5 Kasım
70 okur puanıOcak 2020 tarihinde katıldı
Sitare Vüsal
, bir kitap okudu10/10
Beğendi
·13 saatte okudu
·Okunma: 04 Nisan 2019 18:50
·2019 21. kitabı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Mən hər zaman bir kitabı və ya filmi(animasiya, serial və s.) təhlil etməzdən əvvəl beynimdə struktur hazırlayıram. Bu səfər də elə edirdim, birdən hiss etdim ki, bu dəfə digərlərindən fərqli olaraq yaman dərdli, yaman kədərli oldu. Xalid Hüseyni kitablarını oxusam da, bu kitab, ondan ilk təhlil olacaq. Ona görə də məhz Xalid bəyin kitablarını oxuyarkən məhzunlaşdığımı belə fərq etdim..
" Və dağlardan səda gəldi " mənə çox şeyi xatırladan, çox yaramı açan iki kitabdan biri oldu. Məni uşaqlığıma aparıb xəyalqırıqlıqlarım ilə dolu sıldırım qayalardan atan kitab oldu. Məni zaman-zaman ay işığında gözyaşlarımla boğmağa cəhd etdi də, ümidlərim aldı caynaqlarından. Dəfələrlə olmayan acıları bütün əzalarımda hiss etdirdi. İlk dəfə məni beləsinə yaralı qoydu getdi.
Kimdən başlayım ki, doğru təhlil edim, bilmirəm. "Və dağlardan səda gəldi" kitabı bir-birinə zəncirvari birləşən bir çox həyat hekayəsinin toplusudur. Baş qəhrəmanlar Pəri ilə Abdulladır. Pəri deyən kimi də Şəhriyar yadıma düşür.., Şəhriyarımın da ondan didərgin saldıqları bir Pərisi (Sürəyya) vardı.
Oxuyarkən zaman-zaman Nila Vəhdətinin cəsurluğunda, zaman-zaman Nəbinin sədaqətində, zaman-zaman Talianın iradəsində boğulub qaldım. Odeliya Varvaris olduğumu qavradım və oğlu Markosla arasında olanları oxuyub Odi kimi böyüməkdən, onun kimi ana olmaqdan qorxdum. Mən bəzən Rövşanənin beynindən yaşadıqlarını silən sehirbaz olmaq istədim. Kimi zaman da Amra Ademoviç! Mən əsərin qadınlarına qibtə ilə baxdım. Bəzən acıladım Pərini, o yıxılanda isə onunla birgə mən də dizimi büküb yerdə ağladım. Ən çox da Yeni Şadbağın qəhrəmanına çevrilən Babacanın oğlu Adilə üzüldüm. Adilin beynində qurduğu o həyatın duz kimi yerə dağılmağına Qulamla birgə tamaşa elədim. Mən sonda bapbalaca gəlincik oldum; Abdullanın qızı Pərinin qollarında
"Aşk geldi. Damarımda, derimde kan kesildi; beni kendimden aldı, sevgiliyle doldurdu. Bedenimin bütün cüzlerini sevgili kapladı. Benden kalan yalnız bir ad, ondan ötesi hep o..."
Adəm Suadın yazdığı, Şəms-i Təbrizinin sözləri ilə bəzədiyi, Mövlanənin eşq etiraflarıyla dolu olan bir kitabla gəldim; "Aşkın kırk yolu". Düzü, bu kitab çox fərqli, qeyri-adi təəssürat bağışladı mənim üçün. Kitab beynimin çox dolu, ruhumun da olduqca qarışıq və yorğun vaxtına düşdü. Dolu bir beyin və yorğun ruhla oxuduğum bu kitabı daha çox gündəlik kimi istifadə etdim desəm, yeridir. Səhifəni yana çevirərək videoda görə bilərsiniz. Həyatımın müqəddəratını, sadəcə, bu kitab həll edəcəkmiş kimi yazdıqca yazdım. Kitabda bəhs edilən mövzu eşqdir. Ancaq necə bir eşq? Kimə duyulan? Kimdən duyulan? Oxuyanda görəcəksiz. Sadəcə, insanın mənəviyyatını, ruhunu təmizləyərək və yolunda əmin addımlarla böyük bir iradə ilə gedərək eşq zirvəsinə ucaldığını göstərən bir kitabdır. Eşqin bütün hislərdən müqəddəs sayıldığı kitabın hər sətrində bizə aşılanmaq istənilir. Kitabda yazıçının dəsti xəttinin yanında Şəms-i Təbrizidən eşq aləminə yollananlar üçün məsləhətlər, Mövlanədən də səhifə sonluqlarında eşq məktubları var.
Mən, hər nə qədər kitabı gündəlik kimi istifadə etsəm də, kitabın, sadəcə, orta hissəsini bəyəndim. Kitabın başlığı çox sadə gəldi. Sonlara doğru da kitab özünü təkrarlamağa başladı. Məsələn, dörd səhifə öncə yazılanlar yenə fərqli başlıqlar altında qabağıma çıxdı.
