Sevda Gökçe
@SevdaGokce
Yalanlamak ve reddetmek için okuma.
İnanmak ve her şeyi kabul etmek için de okuma...
Tartmak, kıyaslamak ve düşünmek için oku.
(Bacon)
150 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Karamsar bir filozoftan mutluluk üzerine bir şeyler okumak ilginç bir deneyim oldu. Kitap adının aksine mutlu olmaya değil, kalıcı mutluluğun mümkün olmadığına ikna etmeye çalışıyor okurlarını. Mutluluk diye bir şey yok, geçici neşeli ruh hali var ve amacımız mutlu olmaya çalışmak değil acıdan kaçınmak olmalı yazara göre. Bir olay gerçekleşecekse gerçekleşecektir, insan bunu engelleyemez, olanı olduğu gibi kabul etmelidir. İnsanın odaklanması gereken şey kişiliğini olanlardan olumlu veya olumsuz yönde etkilenmeyecek şekilde geliştirmektir. Çünkü "En büyük mutluluk, kişiliktir."
Kitabı bunca beğenen insana saygı duymakla beraber benim okuduğum en sıkıcı kitaplardan biriydi. Bir türlü ilerlemedi, akmadı. Zaten ne olacağı en başından belli bir olayın öncesi uzadı da uzadı. Karakterler derin değildi. Ana karakterin kendi içinde tutarsız davranışları vardı. (Hem derviş hem de zengin olmak adam öldürüyor, hem deli gibi aşık hem ilk karşılaştığı kadınla aldatıyor) Olayların kilitlendiği yerler anlamsız mistik olaylarla çözüldü ki onlar da iyi kötü bir yere bağlanabilirdi ama havada kaldı. Sanki yazar önce bu tutarsız olayları yazmış da sonra başındaki sonundaki psiyatrist bölümlerini yazıp rüya diye mantığa bürümeye çalışmış. "Bir de baktım ki rüyaymış" tadında bir anlatı.
Çok övüldüğü için beklentimi yüksek tutmuş olabilirim ama beni etkileyen bir yanı yoktu kitabın. Gerçeğe uygun olmayan kurgusu, gereksiz cinsellik içeren bölümleri ve saçma sapan sonuyla keşke vaktimi buna harcamasaydım, dedirten cinsten bir okuma oldu.
Benim için bir kitabı okurken öncelik içerikten çok anlatım tarzı ve olaylara bakış açısıdır. Daha önce 'Kardeşimin Hikayesi'ni okumuş; anlatımını çok yavan, sonunu da çok zorlama bulmuştum. Bu kitaptaki didaktik üslup da rahatsız etti. Dünyanın en ilginç öyküsünü de anlatsanız okuyucuya kendi yazdığınız karakter gibi düşünmesi gerektiğini dayatırsanız belki çok okunursunuz ama bir şeyler eksik kalır.
Bakış açısıEdebiyat & Roman
Son zamanlarda okuduğum en akıcı kitaptı. Başta hacimli olmasından dolayı çekindim fakat başlayınca üç günde bitirdim. Kitabın başında aklımda oluşan soruların cevabını merak ederek okudum ama kitap ilerledikçe bu sorulara asla net bir cevap bulamayacağımı çünkü kitaptaki herkesin hikayeyi kendi bakış açısına göre anlattığını fark ettim. Yazarın amacı da bu sanırım; sorularına alacağın cevaplar kime sorduğuna göre değişir, mesajını vermek. Hoşuma giden de bu oldu aslında. Günlük yaşamda da bir olayı herkes farklı anlatır, yorumunu katar; kime inanacağımızı seçmek bize kalır. Çoğu zaman da tüm yorumları karıştırıp kendi anlatımızı oluştururuz. Bu durumu sanatçı karakter Yonca'nın ağzından anlatmış yazar. Zamanın lineer hatırlanmadığını ve iki hikayeyi karıştırıp üçüncü bir -belki de işimize gelen- anlatı oluşturmaya eğilimimiz olduğunu belirtiyor sanatçı. Dostoyevski'nin ceylan ve aslan metaforunda olduğu gibi hikayeye kimin gözünden bakıyorsak -kimle empati kurduysak- onun haklı çıkmasını istiyoruz. Sanırım ben skandal olayında Şebnem'le empati kurdum ve onun haklı olduğunu düşünüyorum. Hatta Osman'dan çok onun sonunun nasıl olduğunu merak ediyorum. Umarım mutludur.