Ebediyen dışarıda bırakılmakla ilgili yapabileceğimiz en iyi şeyin yas olduğu söyleniyor. Ya da belki de yapabileceğimiz kültürel olarak en çok onay almış şey bu. Ama bu şekilde dışarıda bırakılırsak ya da bırakıldığımızda başka ne yapabiliriz? Yas tutmak, eğer ki sorun dışarıda bırakılmış olmak ya da dışarıda bırakılmış hissetmekse, insanın kendi kendine uygulayabileceği tedavilerin en kederlisi, hatta en absürdü, en ümitsizi gibi görünebiliyor.
Bir şeyi ya da birini istemek onun yokluğunu hissetmektir. Dolayısıyla bir eksiği fark ve kabul etmek her türlü hazzın ve tatminin önkoşulu gibi görünür