Yarın bir gün henüz kendimi tanıyamadan ölüp gitmekten korkuyorum zira tecrübelerim bana diğerleriyle aramda ne korkunç bir uçurum olduğunu gösterdi. anladım ki mümkün olduğunca susmam mümkün olduğunca düşüncelerimi kendime saklamam gerek..
Diğer organlar da böyledir. Dilin ise, sahası pek geniştir. Ona mani olacak bir engel yok.. onun sahasının ne sonu, ne hududu vardır. Hayır da şer de dilin geniş sahasıdır.. dilin ucunu bırakıp onun dizginini ihmal eden kimseyi şeytan, her sahada sürükler götürür. Onu yıkılmak üzere olan bir çukurun kenarına sevk eder.
(Vaktiyle bir "benliğim" vardı; artık sadece bir nesneyim.. yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum; dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler. İçimdeki peygamberi öldürmüş olduğuma göre, nasıl olur da insanlar arasında hâlâ bir yerim olabilir ki?)