O zaman ikimiz de Dublin'de olacağız, diyor Connell. Karşılaşsak beni tanımıyor gibi yaparsın kesin.
Marianne başta bir şey söylemiyor. Sessiz kaldıkça endişeleniyor, belki gerçekten de kendisini tanımazlıktan geleceğinden korkuyor Connell. İlgisine layık olmayacağı düşüncesi Connell'ı paniğe sürüklüyor, yalnız Marianne konusunda değil, geleceği, önündeki olasılık-lar konusunda da.
Sonra Marianne diyor ki: Asla tanışmıyormuşuz gibi yapmam, Connell.
O elə doyub ki, könlü artıq heç bir şey istəmir, çünki indi öz həyatının yaradıcısı yalnız o özüdür, hər saatda bu həyatı istədiyi rənglərlə boyaya bilir. Doğrudan da, bu əfsanəvi- xəyali aləm necə də asan, necə də təbii yaranır! Elə bil ki, bütün bunlar heç də xəyal deyil! Bəzən adam bütün bu həyatın həyəcanlı hisslərdən, yalançı təsəvvürlərdən doğan xəyali bir aləm olduğunu unudub, onu bir həqiqət, canlı bir varlıq kimi qəbul edir!