“Bütünlükten haberi olan biri yargılamaz ve gururdan kurtulmuştur. Onun karşısında da utanmam çünkü beni anlar.”
“Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.”
“Çocuktan, anne ve babasından daha iyi olması istendiğinden, gönlü hoş tutulmalı, yönlendirilmeli, teşvik edilmeli, disipline sokulmalı, şımartılmalı ve zorlanmalıdır, hatta çocuğa hayranlık duyulmalıdır. Ama anne ve babalar neyse o oldukları, daha iyi olmadıkları için, koydukları kurallar da kendi tecrübelerinden değil, arzuları be umutlarından hareketle buldukları kurallardı.
Umutları gerçekleşmezse, ki nadiren gerçekleşiyordu, anne babalar suçluluktan kıvranıyor, yanlış bir şey yaptık ya da en azından doğru olmayan bir şey yaptık diye kendilerini kabahatli buluyorlardı. Temel Kuralları yanlış uygulamışlardı.
Anne babaların tarafındaki bu kendini suçlu görme duygusu çocukların tarafında sevinçle karşılandı, böylece artık kendi hataları olmaksızın başarısız olabilirlerdi.”