Yine sonunda beni ağlatan bir Sabahattin Ali kitabı daha ...
-Ne kadar seversem seveyim ,bir kişiye bağlı kalmak bana garip geliyordu ...
-İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir. Bende bu fena cevher fazla miktarda mevcutmuş.
-İstersen onu al, bir kardeş gibi yanında tut, istersen onunla evlen...
-Neden?.. Neden uzun uzun dertleşmedik? Belki o zaman birçok şeyler başka türlü olurdu...
-Unutmayın ki dünyada en korkunç şey ümidini kaybetmektir.
-Ne yaptımsa kendi hesabıma, kendi rezilliğimle yaptım.
-Zeki olmak kuvvetli kafa ve bilgi sahibi olmak neye yarıyor? Bizi istediğimiz yere götüremedikten sonra...
-Beni olmayacak şeylerin hasretiyle kavuran o korkunç his...
-Herkesin bir tek dünyası vardır, o da kendisi...
-Eyvah!.. O beni kurtarıp temizleyecek derken galiba ben onu kendi ruhunun korkunç dünyasına çekeceğim...
-Bir kere parasizliğın büsbütün tesirsiz olduğunu nasıl söylerim?...
-En kabadayımız bile gevezelikten başka ne konuşuyor?