Ağlamak bazen insanın içini boşaltmasını sağlıyordu, bazı zamanlarsa dünyada en yalnız hissettiren şeydi çünkü kimsenin teselli etmek için sarılmaya gelmeyeceğini biliyordunuz.
Kanepeden kalkacak gücü toplamaya çalışırken mantıksız bir sebepten, okuldayken beynime işlenmiş olan Tennyson'ın en meşhur şiirlerinin dizeleri aklıma dolandı. "Sevip de yitirmek, hiç sevmemiş olmaktan yeğdir. "