Ulysses okurken bazen hiçbir şey anlamıyormuşum gibi hissettim, bazen de kitap beni benden daha iyi anlıyormuş gibi.
Kolay bir kitap değil. Hatta çoğu yerde insanı yoruyor. Ama tam da bu yüzden gerçek geliyor. Çünkü insan zihni de düzenli değil zaten; düşüncelerimiz sürekli dağılıyor, geçmişe gidiyor, korkulara saplanıyor, sonra durduk yere bir anıya dönüyor. Joyce bunu olduğu gibi yazmış.
Bazı cümlelerin altını çizmedim bile. Çünkü bazı satırlar çizilecek gibi değil, direkt insanın içinde kalıyor.
Kitap bittikten sonra hikâyeden çok hisleri kaldı bende.
Biraz yalnızlık, biraz düşünce yorgunluğu, biraz da kendinle baş başa kalma hissi.
Sanırım Ulysses’i özel yapan şey;
Sana bir karakteri değil, insan olmanın karmaşasını okutuyor.