Tuhaf kişi
@Sizogod
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tartışmalı bir yazar Orhan Pamuk; yaratmak istediği Doğu-Batı sentezi, her ne kadar büyük bir ahenk içinde olsada, okuyucusu ya sever ya da sevmez yazarımızı. Beyaz Kale, onun okuduğum üçüncü kitabıydı. Sevgili yazarımızın okuduğum üç kitabında da kuvvetli metaforlar vardı. Okurken beni adeta eline alıyor, kendine çekiyor. Venedikli’nin esareti, çok güçlü bir metafordu çünkü bu esaret, fiziksel bir zincirin ötesindeydi.Romanın adı, Beyaz Kale, burada harika bir metafor olarak öne çıkıyor; ulaşılması zor bir hedefi, insanın kendi hakikatine yolculuğunu simgeliyor.
Her şeye rağmen, kitaba neden on üzerinden yedi verdiğimi merak edebilirsiniz. Çünkü bitmesini hiç istemedim! Diyalogların kesilmesini asla istemedim, özellikle ayna karşısında birbirlerine bakarken. Onların nefeslerini hissettim, korktum, ürperdim, tıpkı onlar gibi... Ama en çok, Padişah’ın gözünden ikisini birden görmeyi arzulardım. Yazarın dediği gibi: “İnsan, seçtiği hayatı sonradan benimseyecek kadar sevmeli.”
Her zaman okuma listemde olan bir eserdi. Okumakla okumamak arasında çok gidip geldim, ama sonunda “İyi ki okumuşum,” dedim. Kitabı okumadan önce bir influencer's sayfasında görmüştüm; mutlaka diziyle paralel ilerlememizi öneriyordu. Nedeni ise isimlerin çok benzer olmasıydı; bu durum, belli bir noktada zaman algınızı bozabiliyormuş. Ben de normalde yapmayacağım bir şey yaptım ve bu tavsiyeye uydum. İyi ki de uymuşum! Hem karakterler kafamda tam oturdu hem de dizi, kitaba gerçekten sadık bir şekilde çekilmiş. Bu arada, dizinin ikinci sezonunu da heyecanla bekliyorum. Karakterler, kafamda canlandırdığım gibi karşıma çıktı.
Eserde bol miktarda öklidizm ve metafor var. Başlangıçta bu durum bana yorucu geldi; yazar, bunları bu kadar baskın bir şekilde, adeta gözümüze sokarak mı anlatmalıydı, diye düşündüm. Ancak kitabın ortalarına geldiğimde, “İyi ki böyle yapmış,” dedim. Bu tarz, sizi bir süre sonra bambaşka bir Güney Amerika atmosferine sürüklüyor. İçerikte, her kültürün kabul edemeyeceği ensest ilişkiler oldukça fazla yer alıyor. Ancak bir süre sonra, Macondo’da olduğu gibi, bu ailenin ilişkileri size de normalmiş gibi gelmeye başlıyor.
Buendía ailesinin hikâyesinden yola çıkıyoruz. Küçük bir yerin, bu ailenin trajik hikâyesiyle birlikte büyüdüğüne tanık oluyoruz. Tabii ki her yazar gibi, o da toprağının acısını eserine yansıtmış. Sevgili Úrsula, herkes bu eserin senin yalnızlığın olduğunu sanıyor, ama bence bu eser tamamen Pilar’ın yalnızlığı
