“Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım.”
“Yürüyordum...
İçimde bitmemiş bir cümlenin ağırlığıyla. Ne dönmek istiyordum, ne de varmak.”
"En çok da yağmur yağdığında seviyorum bu şehri; herkesin yüzü ıslak, başı öne eğik, sanki herkes suçunu kabullenmiş gibi"
"Bir çiçeği büyüten sevgi insanı değiştirmez mi sanıyorsun?"
Ayrıldılar... Ve bir daha birbirlerini görmediler.
Fakat ikisi de küçük derenin kenarındaki söğüdü ve orada geçirdikleri güzel ilkbaharı ve yazı unutmadılar.
