Rengin
@Slazngnn
Her şey maşuktur, aşık bir perdedir.
Şu anda okuduğu kitaplar
Kalbimin yerini hissetmek istediğim vakitlerde satırlarında buğday tarlalarında koşar gibi gezindiğim toprağını gözyaşlarım ile ıslattığım eser. Toprak Ana... Bilmiyorum kelimeler duygularımı anlatmaya nasıl yeter? Gerçi Cengiz Aytmatov'u ve eserlerini anlatmaya gelince kelimelerin bile nutku tutulur. Kim der ki bir savaş kitabı tek bir bomba patlamadan böylesine hissettirebilir. Tek bir tüfek sıkılmadan böylesine acıtabilir.. Satırların sonu geldiğinde biten kitaplar olmuyor bazen.. Özellikle Cengiz Aytmatov okuyorsanız kolay kolay kitabını bitirmeye gücünüz yetmiyor. Eninde sonunda biten siz oluyorsunuz. Kelimelere can üflüyor yazar. Ah Tolgonay.. Ana! Aynı yolu seninle kan ter içinde gözyaşı içinde gözledim. Her sayfa gün oldu ay oldu yıl oldu. Ah Suvankul.. Kasım, Caynak.. Ah Alimanım... Ah benim canım canım Maysalbekim!.. Elinden beyaz tebeşiri ve cetveli alıp asker tüfeğini veren bu düzene ah!!!
Ne trenler geldi geçti bu diyarlardan.. Hangisi Maysalbek'in ana çığlıkları kadar sesini göğe ulaştırdı?
Toprak Ana...Toprak Ana! söyle gerçeği.. İnsanlar savaşmadan yaşayamazlar mı?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uzun zamandır sosyal medya da ya da çevremde gördüğüm ve duyduğum Rezonans Kanunu'nu sonunda alıp okudum. Büyük umutlarla başlamayı seviyorum kitaplara.. Heyecan dolu oluyorum onları okumak için... Fakat kitabı okurken yaşadığım heyecanın karşılanmayacağını anladığım o an gerçekten hayal kırıklığına uğruyorum. Büyük hazlar ve heyecanlar veren kitaplar okudum bu yüzden çoğu kitaptan aslında bunu bekliyorum.. bunu beklemek ne kadar doğru bilmesem de ya da buna doğru veya yanlış diyemesem de ruhumun bir alışkanlığı haline geldi ve bu noktayı tatmin edemediğim zaman gerçekten eksik kaldığımı hissediyorum... ve beni bolca eksikliğe koyan kitap Rezonans Kanunu. Neden bu kadar abartıldığını gerçekten anlamıyorum. Çünkü bu kitap hayatınızın üzgün bir döneminde olduğunuzda size her şey iyi olacak iyi düşün iyi olsun diyen arkadaştan farksız. Aslında bir cümleye sığdırılacak bu konu kitapta 206 sayfaya sığdırılmış sürekli aynı şeyleri tekrar eden toz pembe bir kişisel gelişim. Hiçbir tatminkarlık vermeyen bu kitap 206 sayfa yazılmak yerine tek bir cümle ile düşüncelerimizin hayatımızı etkileyeceğini söyleyebilirdi ve bu kadar hayal satmasına gerek yoktu. Kendimi kocaman heyecanlarla çıkardığım bu yolda topallayarak dönüşüme şahit oluyorum. Rezonans Kanunuyla birlikte aldığım Bilinçaltının Gücünü okumak için de çok heyecanlıyım. Umarım Rezonans Kanunu gibi hayal kırıklığıyla biten bir sonu olmaz. Heyecanımı koruyorum fakat en başta duyduğum hisler tabii ki de eksildi... toz pembe kişisel gelişim kitaplarından hiçbir zaman hoşlanmadım ve hoşlanmayacağım. Her şeyi dramatize ve romantize eden okuyucu kitlesi biraz daha kaliteli kitapları şişirirse ne güzel olurdu.. Her neyse okumasanız da olur değil okumayın.
Mozart isminin büyüsüne kapılarak alıp okuduğum bir eser aslında.. fakat bir hata yaptıysam da okumadan önce incelemeleri okumak... O kadar tatsız inceleme var ki.. bu kitaba önyargı ile başlamama sebep oldu.. ve kitabı okuduğum süreçte elime batan bir dikendi diyebilirim. Evet kitapta müzik terimleri yoğunlukta fakat ben zorlandığımı söylemeyeceğim. Mozart, Beethoven gibi isimlerin sanatını dinleyen ve biraz klasik müziğe hakim olan herkes için keyif verecektir. Vermediği yerlerde araştırmaya itecektir ki bu benim için daha da keyif verici oldu. Yeni terimler ve eserler öğrenmek. Başlarından ziyade sona doğru daha etkileyici olduğunu söyleyebilirim. Burgess'in kendini dahil etmesi ve Mozart'ın var olduğunu hissettirmesi.. Mozart'ın asilzadelere yaptığı etkileyici konuşma.. Kısa sürede biten ve ruhta tat bırakan bir kitap.
Hayal kırıklığıPsikoloji
Büyük umutlar ve heyecan ile başladığım bir kitap.. İnsan olmak.. Kitabın ismini insan olamamak gibi değiştirsek daha uygun olacaktır sanıyorum. İçimi bayan, tespitten çok psikolojik sorun yaşayan insanlara ağır ithamlarda bulunarak yazılan bir saldırı. İşin beni hayal kırıklığına uğratan kısmı bir sonuç bir iyileştirme beklerken bitivermesi. Psikolojik değerlendirmeleri seven birisiyim. Üzerine düşünmeyi temeline inmeyi. Fakat bu kitap sadece olumsuzluklar üzerine kurulmuş. Ve bu olumsuzluklar gerçekten insanı ağır bir karamsarlığa sokuyor. Örnek vermek gerekirse kaygı yaşayan bir insansanız ne mazoşistliğiniz kalıyor ne sadistliğiniz. Alanım psikoloji değil ama elbette bu hastalıkların seviyeleri olduğu da aşikar. Ve her insanı aynı kalıba sokmak da çok yanlış bir sentezleme. Kitabı büyük bir sebatla sonucu için okudum. Anlatılan sorunlara çözümler belki de iyileştirmeler bekledim. Fakat tespit, tespit, tespit ve son. Ayrıca dili oldukça ağır ve akıcı değil. Bu gerçeklere rağmen bitirmek büyük iş.
Kendini kaybetmişlere..Edebiyat
Kimse kimsenin ne yaşadığını bilmiyor. Aslında kimse kimseyi tanımıyor. En yakınımızdan birisi olsa bile. Ailemiz bile belki. Annesini tanımıyor babasını.. herkes doğdu yaşadı ve öldü.. ölecek. Herkes yaşadı bir şekilde bu hayattan. Bu ağacın dallarından yapraklar kopardı. Ama kiminki büyük kiminki küçük kiminki daha canlı kiminki daha solgun bilmiyoruz. Bilmeden insanları yargılıyoruz. İstemsiz de olsa yapıyoruz. Fakat nereden bileceksin ne yaşadı ne hissetti. Sokakta başı boş gezene serseri diyoruz. İbadet edene bir yandan içki içene bir yandan konuşuyoruz. Nedir bizim bu derdimiz. Nedir kendimizde aşamadığımız o şey? Ne? Kibrimizin, düşünce körlüğümüzün içinde boğuluyoruz. Kendimizi tanımıyoruz ki başkalarını tanıyalım. Acı çekiyoruz daha da acı çekiyoruz. Bilmem. Aşar mıyız bir gün? YaŞaR mıyız yeniden GERÇEKTEN?