Destiny
@Sleeps
79 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Harika bir Çukurova destanı! Yaşar Kemal'in kalemi diye bir gerçek var. Sanki insanların içini görmüşte kelimelere almış nasıl bir berraklık. İnsan uzun süre etkisinden çıkamıyor bu berraklık hissinden. Herkesin okuması gereken bir kalem Yaşar Kemal. 
Yaşar Kemal
Yaşar Kemal
Reklam
SPOİLER İÇERİYORİnsan
Zweig'in üç menkıbesinden oluşan bu kitap tam bir sessiz haykırış. Zweig kafa seslerini karakterlerinin konuşmaları üzerinden duyurmaya çalışıyor. Savaş karşıtı, hümanist olarak bilirim Zweig'i. Daha önce en çok Mecburiyette hissetmiştim bunu ama bu üç hikayenin savaşın yıkımının ilk çağrışımlarını Üçüncü Güvercin Hikayesi'nde duyurmaya başlıyor. Burada "barışın hüküm sürdüğü bir yer bulmak için uçmuş" cümlesiyle neden vatanından ayrılışını anlatıyor. Son hikaye Ölümsüz Kardeşin Gözleri tam bir Zweig kalemi, sadece yemek sonrası tatlı misali biraz masal tadında kendisi. Bu Vitara'nın öyküsü, halkının erdemin dört adıyla (ölçülülük, cesaret, akla uygunluk, adalet) yücelttiği, ama insan hafızası çabuk siler her anı ondan sebep olsa gerek unutulmuş bir yaşlı adam Vitara.
UNUTMANIN RENGİYDİ, BEYAZ...Edebiyat
Jean Daragane, yalnızlığı içerisinde hiç olmadığı kadar hafiflemiş hissediyor kendisini. Geçmişin hayaletlerinden korkuyor. Karabasan sayıyor onları. Ama bir türlü atamıyor kafasından geçmişin izlerini.
Yazar Patrick Mondiano, içinde terkedilme korkusu yaşayan (çünkü küçük Jean, Annie Astrand tarafından terkedilmiş bunu bir türlü anlatamıyor bence), geçmişinden kaçan bir yazarın küçük bir tesadüfle anılarına savrulmasını konu ediyor. Kitap çok kopuk ilerliyor. Bunun yanında kaçmaya çalıştığın geçmişin sürekli gün yüzüne çıkma durumu iyi yansıtılmış. Kitap bir sonuca bağlanmamış. Griftler oluşturuyor metni. Üzerine uzun uzun geçmiş düşünülecek bir kitap.
Bir adam yaratmak, insanın küçük bir anın giderek büyüyerek kontrolden çıkmasını ve hayatının düzenini alt üst etmesini o kadar olağan bir dille anlatımı. Necip Fazıl Kısakürek bu eserinde, toplumun ve bu toplumu oluşturan insanların, tek bir insan üzerindeki yaptırımını gözler önüne seriyor.
İnsanoğlunun kendi elleriyle inşa ettiği sistemde yine bu sistemi kurarken ezdiği, ruhlarına korkuyla doldurduğu, çaresiz bıraktığı,üzerine basarak yükselttiği sistemi, bu durumdan kurtulmak isteyen insanların, çaresizliği, çıkmazı, insanı duyguların doyumsuzluğu o kadar güzel bir üslupla kaleme dökülmüş ki, John Steinbeck yine farklı bir noktadan hareketle insanların her zaman bulunduğu durumu gözler önüne sermiş.
