Smileface
@Smilefacee
Namüsait.
Zihinsel standardım sabit, uyum opsiyoneldir; seçimi seviye yapar.
1356 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Bu yıl kitaplar benim için sadece hikâye değildi…
Bazı akşamlarda loş bir sokak lambası gibi yolumu aydınlattılar ✨
Bazen bir sahnenin perdesi aralandı 🎭
ve içimde saklı kalan duygular sessizce ortaya çıktı 🤍
Her sayfada biraz durdum, biraz kendimi dinledim 🌙
Maskelerin ardındaki gerçekleri gördüm,
yalnızlıkla dost oldum,
kelimelerin beni usulca iyileştirmesine izin verdim 📖🌿
2025’te okumak;
kaçmak değil, kendime yaklaşmaktı.
Ve biliyorum…
Bu yolculuk bir kitap bittiğinde değil,
yenisi açıldığında devam edecek 💫🤍
Teşekkürler. 
1000Kitap
1000Kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
2025 benim için sadece okuduğum kitapların yılı değil, kendime verdiğim bir sözün tutulduğu bir yıl oldu. Başlarken koyduğum hedefi aşarak 51 kitabı geride bıraktım. Ama asıl kazancım sayıların ötesindeydi. Her sayfada biraz daha durmayı, düşünmeyi, anlamayı öğrendim. Bazen bir cümle günlerce aklımda kaldı, bazen bir karakter bana kendimi hatırlattı.
Okudukça kelimelerim çoğaldı, sabrım genişledi, bakış açım derinleşti. Yazdığım incelemeler, aldığım notlar ve paylaştığım alıntılar, bu yolculuğun sessiz tanıkları oldu. Yorulduğum anlar da vardı ama vazgeçmedim; çünkü kitaplar bana her seferinde yeniden iyi geldi.
Bugün geriye baktığımda hissettiğim şey sadece mutluluk değil, gurur. Kendimle gurur. Bu yolculukta bana ilham olan, önerileriyle ve paylaşımlarıyla eşlik eden herkese teşekkür ederim. 2025 bana çok şey kattı; en çok da kendime inanmayı.
Nice sayfalara… 📚✨
Kendinle Konuşmanın Ağırlığı·132 syf.·1000Kitap
7/10
2025 51. kitabı
Okurken sanki bir kitabın değil, bir insanın zihninin içindeydim. Marcus Aurelius bana seslenmiyor, beni ikna etmeye çalışmıyor; hatta fark ettiğim kadarıyla beni hiç umursamıyor bile. O sadece kendine konuşuyor. Ben de istemeden bu konuşmaya kulak misafiri oluyorum.
Bazı sayfalarda durup uzun süre düşündüm. Çünkü yazılanlar çok “akıllıca” olduğu için değil, fazlasıyla tanıdık olduğu için çarptı beni. Öfkelenmemeye çalışması, insanlardan yorulması, sabırlı olmayı kendine tekrar tekrar hatırlatması… Bunlar bir imparatorun değil, günümüzden herhangi birinin iç sesi gibiydi.
Kitap beni rahatlatmadı. Tam tersine, çoğu yerde içimi hafifçe sıkıştırdı. Çünkü Marcus Aurelius kendine karşı çok dürüst. Kendini kandırmıyor, bahane üretmiyor. “Dünya böyle, insanlar böyle, sen de busun” diyerek işi yumuşatmıyor. Bu sert kabulleniş insanı ister istemez kendi hayatına bakmaya zorluyor.
Okurken fark ettim ki bu metinler güzellik vaat etmiyor. Umut aşılamıyor. Teselli sunmuyor. Sadece ayakta durmayı öneriyor. Hayatın yükünü hafifletmek yerine, o yükle nasıl yürüneceğini gösteriyor. Bu yüzden de her ruh hâlinde okunacak bir kitap değil. Bazen fazla mesafeli, fazla soğuk, hatta insanı yalnız bırakan bir tonu var.
Ama belki de bu yüzden etkili. Çünkü Marcus Aurelius’un gücü, her şeyi kontrol edebilmesinde değil; kontrol edemediklerini kabul edebilmesinde yatıyor. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey bir filozofun bilgeliği değil, kendisiyle mücadele eden bir insanın sessiz direnci oldu.
Kendime Düşünceler bende şunu bıraktı:
Hayat daha iyi olmayabilir ama ben, ona karşı biraz daha sağlam durabilirim.