“Sonra çıkıyorsun dışarı, bakıyorsun güneş hala tepede. Yıllardır kurduğun cümleyi, bilmem kaçıncı kez yeniden kuruyorsun. Ne yapalım, kısmet değilmiş...”
Dostoyevski şu sözleriyle yine son noktayı koyuyor: "Herkesin, gidebileceği bir yeri olmalı. Çünkü öyle bir an olur ki, İnsanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir."