Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı. Çoğunluk çabadan, yenilikten korkuyordu. Ne kolaydı onlara uymak! Gündüzleri bie okulda ders verir, geceleri sessiz, güzel kadınlarla yatardı istese. Çabasız. Ama biliyordu: Yetinmeyecekti. Başka şeyler gerekti. Güçlüğü umutsuzca zorlamak bile güzeldi.
İnci Aral'ın kişiliğini, yazarlığını ve düșüncelerini daha iyi anlaması için okura çok yardımcı olan bir kitap. Onu daha iyi tanımamı sağladı. İnci Aral'a olan hayranlığımı güçlendirdi.