Someone from skiakru
@Someonefromskiakru
okuduğum tüm kitapları giremedim üşeniyorum. bundan sonrakileri giricem artık.
infp/ sagittarius
40 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
SpoilerPolisiye
Arkadaşım enesin önerisi üzerine başladığım kitap. Başlarda kurgunun içine girmekte çok zorlandım. Bence Ahmet ümitin olayı bu, evreni o kadar detaylı anlatıyor ki içine tamamen giriyorsunuz evet ama girene kadar sıkılmazsanız iyi. Kitabın yarısında katili az çok tahmin etmeye başlıyorsunuz. Zaten çok seçeneğiniz yok ve Esra’nın yönlendiği seçeneklerin gerçekçiliği de çok yok açıkçası. Keşke ufak kuşkulandığımız olayların nedeni gün yüzüne çıksaydı. Mesela bern’in bisikletinin tekerleri neden inikti? Gece kullanmamıştı bile. Timothy almıştı büyük ihtimal ama bu gibi detayların uzun uzun açıklanmasını isterdim. Ben öldürdüm hepsini dedi ve bitti hikaye gibi hissediyorum. Bazı gereksiz hikaye ve karakterlerle kafamızı bulandırıyor yazar ama bu işe yaramıyor çünkü olayı çözmeye başladıktan sonra hala kandırmaya çalışması pek akıcı olmuyor. Katilin motivasyonuysa.. Ermenilerin intikamını alıyor olsa daha tatmin olurdum açıkçası, insanların alçaklığını onlara ayna olarak yansıtmak istemesi ironik ve yapış şekli de çok manidar aslında. Nadia Teyzemizin yeğeni çıkması güzel bir detaydı. Yazar tüm ayrıntıları cidden çok ince işliyor. Ahmet Ümit okurken hiçbir ayrıntıyı boşuna vermediğini biliyorum. Ya karaktere derinlik katmak için yapıyor ya da hikayeye. Böylelikle yüzeysel hiçbir yer kalmıyor romanda. Mesela yüzbaşının hikayesinden çok etkilendim ve güzel bir ayrıntıydı aşkları. Kitabı daha ilgi çekici hale getirdiğini söyleyebilirim. Ayrıca timothynin aşkla ilgili fikirleri dahil olmak üzere çoğu fikrine hak verdim. O akıllı ve sorgulayan ama büyük etkiler bırakmak isteyen birisi… bilmiyorum ona kızmadım. Bern’e de Ermeniler konusundaki fikirleri hakkında sinirlenmedim ama yüzbaşıyla tartışmalarını okumak güzeldi.
Şimdiye kadar benzerini okumadığım bir kitap, gerçekten
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Spoiler…
Şok etti. Dehşete düştüm.
Bu kitaptan böyle bir performans beklemediğim için mi bilmiyorum ama son bölümü okurken zorlandım. Karakterlerle bağ kuramamam, olayı tam anlamıyla hiçbir zaman anlayamamam ve gidişatı öngörememem dışında inanılmaz derecede dehşete düşürdü asla beklemediğim bir son oldu. Daha klasik, açığa çıkacak bir gizem beklerken aslında üçünün de iki sene önce ölmüş olması ve karakterin son yazını hayaletlerle konuşarak geçirmiş olması beni dehşete düşürdü ve fight Club filmini hatırlattı . Son bölümü okurken çok rahatsız hissettim ne yapacağımı bilemedim gözyaşlarım akıyordu ama ne üzüntüdendi ne de karakterleri olan sevgimden sadece dehşete düşmüştüm ve bütün suçun kendisinde olması beni inanılmaz rahatsız etti Artık çocuklarını büyütmek için tartışarak seçim yapacakları bir ev ya da varis kavgaları yoktu ,çünkü cadence en sevdiği insanları öldürmüştü.
Kitabın yazım dilini beğenmedim. Çok basitti ve yazar inanılmaz normal cümleleri çok büyük bir ağırlığı varmışçasına satır satır yazıyordu gereksizdi. Hikayenin fikrinin gerçekten güzel olduğunu düşünüyorum ama anlatış biçimi ve kurgulama kısmında eksik kalmış daha güzel şekilde ele alabilirdi.
İçindeki aniden vuran bazı sözler, ve karakterin günümüz için gerçekçi olması dışında kitap inanılmaz sıkıcı. Sürekli olarak aylar geçmesini ve birebirlerini hiç görmeyip bir anda görüp iki konuşup belki takılıp sonra tekrardan aylar geçmesi baya bi sıktı açıkçası. Connel karakterini sevdim. Ezikliği ve özgğvensizliği hoşuma gitti. Ve sürekli ağlaması. Farkındalığı yüksek bi karakter hatta özgüvensizliğinin sebebi zeki olmasından kaynaklı olabilir. İçinde yaşadıkları o boşluk hissini çok iyi anlatıyor kitap hatta o kadar iyi ki insanı daraltıyor ve kendini sorgulatıyor. Günümüzde Stationship dedikleri şeyi yaşıyorlar, ama kitap bundan daha fazlası bence anlatmaya çalıştığı daha derin ama ona rağmen sıkıldık ve içim daraldı ve çok uzun sürdü okuması… Arada geçen sözler beni etkiledi, o kadar.
My shayla
Bu kitaba daha azını veremezdim. İkinciye düşünmedim bile çünkü hissedebileceğim bütün duyguları bu kitapla hissettim. Üzdü güldürdü içimi ısıttı ve sinir krizlerine soktu. Benim için bi aşk romanından çok daha fazlası oldunuz. Joey’im… dedesinin de dediği gibi ‘benim joey’im’. 13 ikilisinde bile en merakla okuduğum kısımlardı Shannon’un abisi olan Joey’nin sahneleri. Tek bir sahnelerine muhtaçken koskocaman bir roman okumak dünyada cennetti yaşattı bana. Joey’nin kendisiyle duygularıyla ya da yaşantısıyla ilgili anlatacağı herhangi bir bilgiye muhtacım. Onunla beraber savaşmak çok özeldi. Her acısını tam kalbimde hissetmek, onunla en derine inmek ve oradan çıkmaya çalışmak. O boğulduğunda nefesim daraldı. Sadece onu korumak istedim. Orada olmak,ona sarılmak her şeyin geçeceğini söylemek isterdim, ona onun Shannon’a verdiği gibi içi boş sözlerden vermek istedim, hiçbir şeyin düzelmeyeceğinden emin olduğum halde her şeyin geçeceğine onu ikna etmek isterdim..hiçbir şey geçmezdi.
Ve onu terk etmemek istedim… Kitabın başlangıcı olan, 13 yaşındaki kardeşini terk eden birileri gibi… Ta en başından bizi kahrederek giriyor olaya yazar. Darren’ın ihanetinin öfkesini hayatı boyunca içinde büyütüp besledi. Onu özlediğini, ona ihtiyaç duyduğunu kabul etmek yerine odağını öfkesine yönlendirdi. Bu öfkenin onu ayık, hayatta tuttuğunu düşündü. Darren’ı affetmiyorum. Affetmeyeceğim. Herkesin haklı olduğu bu terazide Darren çok hafif basıyor. Hayatındaki kötülüklerden arkasına bakmadan kaçamaz. Bu kötülüğün devam etmesine izin veren hepsi, asıl canavar olan baba kadar haksız ve suçludur gözümde. S*ktir olup gitmesi yetmiyormuş gibi, çocukları tramvatize de etti. Kimseye belli etmicem sözünü etmicem diye akılları çıktı. Darren’ın sesini kafalarının içinden atamadılar. Keşke gitmişken
Kitap gerçekten güzeldi. ama bir stephen king kitabı olarak yetersiz olduğunu söyleyebiliyirim. Ne çok korktum ne çok hüzünlendim ne de çok heyecanlandım kitapta. Tüm bu duyguları ortalama seviyede yaşatıyor kitap.
Kitapta her şey çok detaylı charlie’nin hayatı, babasının içmesi, diyaloglar,o, bu. Ama aksiyon kısmına gelince betimlemeyi atlıyor sanki. Ya da fazla zekice yaptı da ben mi anlayamıyorum dedirtti, sanki boşluklar vardı da kendim doldurmak zorunda kaldım zihnimde resimlendirirken. Özellikle saraya girip Elden’i aradıkları kısımda zihnimde her şeyin kocaman olması dışında bir şey canlandıramadı.
Onun dışında aşırı sıradan bir peri masalı okuyoruz. Karakter başka dünyayı keşfeder kötülükleri sonlandırır ve evine döner. Sırf eski masallardan alıntılar yaptın diye farklı olduğunu sanmışsın ama olmamış. Jackin büyüyen fasulye hikayesini daha ayrıntılı okuduğunuzu düşünün tek fark bu.
Yine de kitapla Radiş’le ve karakterlere bağ kurabildim. Çünkü charlie’yle kurdum ve o herkesle çok güzel bağlar kurdu. Fazla karakter olmasını ve hepsini de anlatmasını seviyorum kitapların, daha gerçekçi hissettiriyor.
Charlie’nin olaylara bakış açısını çok sağlıklı ve olgun buldum. Bay bodwitch’in kötü yanlarını da görebilmesi, Krallık üyelerini o gelmeden harekete geçemedikleri için azarlaması, onu daha gerçekçi kıldı bence.
Kitabı çok uzun sürede okudum çünkü fazla sardığını söyleyemem. Gerek dilinden olsun gerek meraksızlıktan ya da benim bu kitap için dönemimde değildim, bilmiyorum.
Ayrıca kitapta anlamadığım kısımlar oldu; Mesela gagamogu kuyuya geri sokan charlie’nin emri oldu prenses leah’ınki değil, neden? Annesinin köprüde öldüğünü hatırladı ve bi anda onda taşlar yerine oturdu ama bende oturmadı. Ya da bu gri neden hastalık nasıl bir lanet ve insanlar nasıl
