Soner Aydın
@Soner3695
41 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İlk kitap olmasına rağmen ziyadesiyle iyi bir iş çıkarılmış. Hikayenin gizemi, olayların akıcılığı insana ister istemez romanın sonunu getirtiyor. Eskiden benim için sıradan Youtuber'lardan birisi olan 
Sezin Karameşe'ye kitabını okuyunca gıpta ettim doğrusu. Okuyun, okutturun.
On Dün Önceki Kız kitabını da okudum ama 
Otuz Yedi'yi daha çok beğendim.
Sezin Karameşe'ye kitabını okuyunca gıpta ettim doğrusu. Okuyun, okutturun.
On Dün Önceki Kız kitabını da okudum ama Otuz Yedi'yi daha çok beğendim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İki Genç Kızın Romanı 
Perihan Mağden 'in diğer kitapları gibi inişli çıkışlı. Bir tek romanda bir sürü mesaj verilmiş, bu nedenle de türlü çeşit duygular arasında sürüklendim.
İçeriği anlatmayıp direkt bu romana bakış açımı anlatacağım.
Tıpkı incelemelerine göz attığım diğer okurlar gibi o meçhul cinayetleri ben de çözemedim. Fakat şöyle bir şey olabilir. Behiye satın aldığı bisturisiyle Erim'i, Burak'ı ve ağabeyi Tufan'ı öldürmüş olabilir. Zira toplamda üç tane cinayet vardı kitapta. Hepsi de genç erkekler olduğu ve Behiye bu bahsettiğim üç kişiden nefret ettiği için kurbanların onlar olması yüksek bir ihtimal. Ayrıca bana kalırsa o cinayetler Handan gidip Behiye yalnız kalınca işlenmiş. Aklıma en çok uyan teori bu.
Yazarın anlatım tarzına bakacak olursak kitabı sevmeyenler haksız sayılmaz. Temiz bir anlatımı olduğunu söyleyenler de var, fakat ben buna katılmıyorum. Bununla birlikte ben bu kitabın anlatılış biçimini sevdim. Ne olursa olsun hikaye akıcı gidiyor bir kere. Markalardan ziyadesiyle bahsetmesi ve kelimelerle garip bir şekilde oynaması beni güldürdü. Özellikle "yılan gibi çöreklenmek" deyimini evirip çevirip "Kek yılanı" diye bir şeye dönüştürmesi çok komikti. Ancak bazen bir şeyler absürd olduğu için bile seviliyor. Ayrıca ustaca roman yazmasa da Perihan Mağden'in özgün olmasını takdir ediyorum. Okunma kaygısı olmadan yazdığı gayet açık. Ayrıca içimden bir his onun sadece içini dökmek için roman yazdığını söylüyor. Daha önce Perihan Mağden'in bir röportajında roman yazarken kendiyle yüzleşip ruhsal acı çektiğini okumuştum. Bu yüzden bu kadar karmaşık anlatıyor olabilir.
Bu kitabın lezbiyen aşkını anlattığını duyup okumaya karar verdim, fakat öyle bir şey bulamadım. Daha doğrusu lezbiyen olan birisi varsa bu sadece Behiye'ydi. Handan ona o kadar ilgi duymuyordu. Bir arkadaş, bir
Doğrusu bu kitabı hiç ama hiç sevemedim. Kitabın ilk çeyreği güzeldi. Güzel bir polisiye hikayesi tarzında başladı fakat konu dönüp dolaşıp hep aynı yere geldi kitap hiç akmadı. Sürekli birileri öldürüldü, cinsel organları kopartıldı ve yanlarında sürekli belirip kaybolan bir zenci cesedi bulundu. Sonunda da çok karmaşık bir anlatımla güya bu cinayetler bir yere bağlandı fakat olayı kavrayamadım. Ayrıca polislerin sürekli Amerikan filmlerindeki gibi küfür dolu konuşma tarzları çok itici. Kitabın edebi yönü sıfır. Başkaları beğenmiş ama ben şahsen bu kitabı tavsiye etmiyorum. Boşuna zaman kaybetmek istemiyorsanız okumayın derim.
Nermin Yıldırım'ın okuduğum son kitabı. Kitaplarını kronolojik sırayla okumadığım için bu son oldu ve iyi ki bunu en sona bırakmışım. Zira 
Saklı Bahçeler Haritası ve 
Rüyalar Anlatılmaz beni en çok, hatta tek sarsan romanları Nermin hanımın. Diğer kitaplarında mizahi unsurlar bol bulunduğu için yazarın fazla melankolik tarzı olmadığını, romanlarının hep acı tatlı hikayeler olduğunu düşündüm. Fakat bahsettiğim bu iki kitabıyla ne kadar yanıldığımı anladım.
Rüyalar Anlatılmaz kitabı yakın zaman önce Netflix'te izlediğim Cici filmiyle aynı duyguları hissettirdi. Zaten filmle aralarında birçok benzerlik bulunuyor aile yapısı ve sıradan bir hikaye gibi başlayıp trajediyle bitmeleri açısından. Saklı Bahçeler Haritası'nda olduğu gibi bu kitabı da bitirdikten sonra saatlerce etkisinden çıkamadım.