Yumurtalı Menemen
@SonerB
"Yaşamın büyük bir değeri yoktur, fakat ondan başka bir şeyimiz de yoktur"
Sigmund Freud
Şu anda okuduğu kitap
Sarışın, inatçı olduğu ilk bakışta anlaşılan insanlardandı. Öyleleri siz daha ağzınızı açıp bir şey söylememişsinizdir ki, sizinle tartışmaya hazırlanmışlardır bile. Dahası, düşüncelerine ters düşen bir şeyi kesinlikle kabul etmezler, aptal olduğuna inandıkları bir insana akıllı demezler; ayrıca, kim ne derse desin, bildiklerini okurlar; ama sonunda her zaman öyle olur ki, yumuşarlar, biraz önce itiraz ettikleri düşünceyi kabul ederler, aptal birinin akıllı olduğunu savunmaya başlarlar, kim ne derse, “evet,” derler. Yani parlak başlarlar, berbat bitirirler...
Tutalım ki bir kalem odası vardır, ama burada değil, başka bir ülkede... Gene tutalım ki, bu kalem odasının bir şefi vardır. Rica ederim, o şefin astları arasında oturuşuna bir bakın... Yüzünde öylesine mağrur, asil (daha neler neler anlatan) bir ifade vardır ki, ağzınızı açıp kendisine bir şey söylemeye çekinirsiniz! Fırçayı alın elinize, resmini yapın... Bir Prometheus, tam bir Prometheus! Kartal gibi bakışları vardır, hareketleri ölçülü ve ağırdır. Aynı kartalı bir de kalem odasından çıkıp koltuğunun altında evraklarla müdürünün odasına giderken görün... Süklüm püklümdür, keklik gibi sekerek koşturmaktadır. Ama kendisinden küçük rütbelilerin bulunduğu bir toplulukta veya akşam eğlencesinde bizim Prometheus gene Prometheus’tur. Ama çevresindekilerin rütbeleri kendisinden birazcık yüksekse Premetheus’ta Ovid’in bile aklına gelmeyecek değişiklikler olur: Böcek kadar, böcekten bile küçük, bir kum tanesi oluverir! Ona bakarken şöyle geçirirsin içinden: “Hayır, İvan Petroviç değil bu... İvan Petroviç’in boyu daha uzundur, oysa bu daha kısa boylu ve zayıf. İvan Petroviç yüksek sesle konuşur, sesi kalındır ve asla gülümsemez, oysa bu neyin nesiyse... kuş gibi cıvıldıyor ve durmadan gülümsüyor.” Yakınına gidip bakarsın, evet, İvan Petroviç’ten başkası değildir! “He-he,” diye geçirirsin içinden..
Sanırım aşağıdaki paragrafı bugün biri yazsaydı mizojiniden seksizme, kadın düşmanlığından bağnazlığa kadar hakkında söylenmedik yorum yapılmadık eleştiri kalmazdı. Ama bu yazıyı Nikolay GOGOL yazdı.
Alıntı:
Seçtiğimiz kahramanı okuyucunun sevdiğinden kuşkuluyum. Kadınların hoşuna gitmemiştir, bunu kesin söyleyebilirim, çünkü onlar kahramanın kusursuz olmasını isterler, ayrıca kahramanın bedensel veya ruhsal bir kusuru varsa felakettir! Yazar kahramanın ruhunun derinliklerine ne denli inerse insin, her şeyini aynadan bile temiz, pırıl pırıl göstersin,hiç önemi yoktur. Çiçikov’un şişmanca ve orta yaşlı olması gene de çok aleyhine olacaktır: Kahramanın şişman olması hiçbir zaman affedilecek bir kusur değildir; kadın okuyucuların çoğu başını öte yana çevirip şöyle derler: “Öf, ne iğrenç bir şey!” Ne yazık ki yazar bunların hepsini bilmektedir ve bu nedenle kadın okuyucuların hoşlanacakları bir kahraman seçip anlatabilirdi, ama... belki de kimileri bu öyküde hâlâ soylu kahramanlıkların, Rus insanının efsanevi ruhsal zenginliklerinin, üstün özellikleri olan bir kocanın ortaya çıkacağının veya dünyanın hiçbir yerinde bulunamayacak güzellikte, kadın ruh güzelliklerinin tümünü kendinde toplayan, özverili, soylu bir kızın anlatılacağının beklentisi içindedirler.
Yaşlılığın ilk belirtisinin insanın babasına benzemeye başlaması olduğunu duymuştum.
Çocuk bakımıyla "yurtseverler soyu" yetiştirmeyi bir tutuyorsun;doğum denetimiyle on çocuklu analara madalya vermeyi birbirine karıştırıyorsun. Senin kafandan çıkan, bu on çocuklu ana fikrinin kurbanı değil misin sen sanki?
