Yaşamıda ölümü de aşmıştım, çünkü artık ne yaşama arzusu duyuyor nede ölümden korkuyordum. Hiç bir şey istemiyor hiç bir şey ummuyordum. Hiç bir şeyden korkmuyordum. Bu yüzden özgürdüm. Çünkü yaşamımız boyunca bizi köleleştiren isteklerimiz, umutlarımız, korkularımızdır. Özgürlüğüm onları öfkelendiriyordu. Hala istediğim,hala korktuğum yada hala özlediğim bir şey olması hoşlarına giderdi. O zaman beni bir kez daha köleleştirebilirlerdi..