O telaşla, bırakın Paris yolunda ılık rüzgârlara taratmayı
saçlarımızı,
Sevdiğimizle doyasıya bir sohbet bile edemedik biz..
Gözümüzle saatte söyleştik hep,
Koşuşur gibi seviştik, yarışır gibi çalıştık.
“Sürekli güçlü kalmaya çalışmak insanı en çok yoran şeydir. Her an tetikte bekleyemezsin, her rüzgâra karşı dimdik duramazsın. Bunun yerine karakterin güçlü olsun. Çünkü sana yolunu gösterecek olan şey gücün değil, karakterindir.”
Karanlık, Sessiz bir geceydi; kapı, duvarlardan ve perdenin arkasından deliren korkunç şekillerin benimle alay ettiği… O gece ki çökmüştü üstüne ömrü hayatımın.