Sude Ayrım
@Sudeayrim
Müzikte ve kitap okumada amatör olan tıp doktoru
Doktor
58 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sahi neydi “normal” olan?
Sharon M. Draper bu eserinde insanı, duyguları ile baş etmek zorunda bıraktırıyor. Bizim için olağan olan konuşabilme yetisinin aslında hayatımızda ne kadar da önemli bir tuttuğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Nedir insanların bizi anlamasını sağlayan şeyler? Konuşmamız, konuşamıyorsak hareketlerimiz.
Peki ya bunların hiçbirini yapamıyorsak?
Melody bize bu sorunun cevabını veriyor kitapta.
Keyifli okumalar1000Kitap
Sharon M. Draper bu eserinde insanı, duyguları ile baş etmek zorunda bıraktırıyor. Bizim için olağan olan konuşabilme yetisinin aslında hayatımızda ne kadar da önemli bir tuttuğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Nedir insanların bizi anlamasını sağlayan şeyler? Konuşmamız, konuşamıyorsak hareketlerimiz.
Peki ya bunların hiçbirini yapamıyorsak?
Melody bize bu sorunun cevabını veriyor kitapta.
Keyifli okumalar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Oscar Wilde yazarın tek eseri. Dış görünüş olarak nefes kesici güzellikte olduğu belirtilen Dorian’ın , Henry ile tanıştıktan sonra bakış açısındaki değişimi, bencilliği ve tüm kötülükleri yaptıktan sonra kendi vicdan mahkemesinde özünde bir suç bulamaması…
İnsanın yapmış olduğu kötülükler yüzüne yansırmış. Dorian’ınki portresine yansıyor. Ruhunu portesinde görmesine rağmen aynı şeyleri yapmaya devam ediyor.
Ve sonunda onun için beklenen hazin son gerçekleşiyor.
Keyifli okumalar
Ölümden korkuyor muyuz? Ya da onunla yüzleşebiliyor muyuz?
Irvin D. Yalom bu kitabında genel olarak “ölüm” ile karşı karşıya kalmış hastalarının terapilerinden kesitler ile karşımıza çıkıyor. Kitapta ilgimi çeken kısımları sizlerle bölüm bölüm paylaşmak istiyorum.
Ölümle burun buruna kalmış insanların, kendilerini en iyi anlayacak insanların ölmek için az zamanları kalmış yaşlı insanlar olduğu düşüncesi işlenmiş kitapta. Öyleki bunu gerekçe göstererek Irv’ı terapist olarak seçmiş hasta örnekleri de kitapta mevcut. Bu durumdaki bir hastasının Yalom ile arasında geçen bir diyalog beni çok etkilemişti okur iken. “Acaba, ben ölene kadar benimle görüşmeyi kabul eder misiniz?” Nasıl bir cümleydi bu böyle? Boğazınızı düğümleyen, düşünmenizi engelleyen, konuşmanıza imkan bırakmayan türden. Bir terapist olsanız bile :(
Böyle hastalar karşısında terapist nasıl davranmalıydı sorusuna cevap olarak Yalom kendi tecrübelerinden şunu aktarıyor: “Hastama sunabileceğim en değerli şey varlığım. Sadece yanında ol. Akıllıca bir şeyler söyleme çabasını bir kenara bırak. Fark yaratacak bomba gibi bir yorum aramaktan vazgeç. Senin yegâne görevin, tüm varlığınla burada olmak.”
Terapilerinde farklı yollar denemeyi seven Irv’ın hastalarından birinde terapiyi bir kitap üzerinden ilerletmeyi planlıyor. Hastaya yardımcı olabileceğini düşündüğü bir kitap: 
Kendime Düşünceler . Bu kitaptan da bir alıntı yapmak istiyorum. “Hepimizin ki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi.”
Hayatın sonuna geldiğimizi düşünsek de, ölümle yüzleşsek de unutmamamız gereken mesaj şudur aslında: “şu an yaşıyorum ve önemli olan da bu.”
Yalom’un yazı dilini seviyorum. Bazı psikiyatristler gibi yoğun ve anlaşılması zor bir dil kullanmak yerine basit, insanı içine alabilen bir yazı dili tercih etmesi hoşuma gidiyor.
Irvin D. Yalom bu kitabında genel olarak “ölüm” ile karşı karşıya kalmış hastalarının terapilerinden kesitler ile karşımıza çıkıyor. Kitapta ilgimi çeken kısımları sizlerle bölüm bölüm paylaşmak istiyorum.
Ölümle burun buruna kalmış insanların, kendilerini en iyi anlayacak insanların ölmek için az zamanları kalmış yaşlı insanlar olduğu düşüncesi işlenmiş kitapta. Öyleki bunu gerekçe göstererek Irv’ı terapist olarak seçmiş hasta örnekleri de kitapta mevcut. Bu durumdaki bir hastasının Yalom ile arasında geçen bir diyalog beni çok etkilemişti okur iken. “Acaba, ben ölene kadar benimle görüşmeyi kabul eder misiniz?” Nasıl bir cümleydi bu böyle? Boğazınızı düğümleyen, düşünmenizi engelleyen, konuşmanıza imkan bırakmayan türden. Bir terapist olsanız bile :(
Böyle hastalar karşısında terapist nasıl davranmalıydı sorusuna cevap olarak Yalom kendi tecrübelerinden şunu aktarıyor: “Hastama sunabileceğim en değerli şey varlığım. Sadece yanında ol. Akıllıca bir şeyler söyleme çabasını bir kenara bırak. Fark yaratacak bomba gibi bir yorum aramaktan vazgeç. Senin yegâne görevin, tüm varlığınla burada olmak.”
Terapilerinde farklı yollar denemeyi seven Irv’ın hastalarından birinde terapiyi bir kitap üzerinden ilerletmeyi planlıyor. Hastaya yardımcı olabileceğini düşündüğü bir kitap: Kendime Düşünceler . Bu kitaptan da bir alıntı yapmak istiyorum. “Hepimizin ki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi.”
Hayatın sonuna geldiğimizi düşünsek de, ölümle yüzleşsek de unutmamamız gereken mesaj şudur aslında: “şu an yaşıyorum ve önemli olan da bu.”
Yalom’un yazı dilini seviyorum. Bazı psikiyatristler gibi yoğun ve anlaşılması zor bir dil kullanmak yerine basit, insanı içine alabilen bir yazı dili tercih etmesi hoşuma gidiyor.Bazen sadece insanların günlük hayatta yapabildiği sıradan şeyleri bile yapabilmek insana mutluluk verir. Çünkü kendinin herkes ile aynı olduğun gerçeğini görebilmeni sağlar. Chris, serebral palsi hastası. Doktorlar hem zeka olarak hem de motor kuvvet becerisi olarak ilerleme kaydedemeyeceğini söylüyorlar. Bunun üzerine Chris’in annesi umudunu kaybetmeden Chris için sürekli bir şeyler denemeye çalışıyor. Bir gün Chris sol ayağı ile yazı yazmaya çalışıp başarıyor hatta ilerletiyor ve sol ayağı ile resim bile yapabilir bir hale geliyor. Sonrasında bu hastalığın tedavisi için bir doktor Chris ile fizik tedavi egzersizlerine başlıyor. Kitap bu süreç boyunca Chrisin hem duygularına hem de mücadelesine eşlik edip okura sunuyor…
Keyifli okumalar
Gerçek anlamda ebeveynlerimizi tanıyor muyuz?1000Kitap
Bir hastalığın tedavisi sürecinde antonio ve babasının geçirdikleri zaman diliminde aslında birbirilerini hiç tanımamış oldukları gerçeğiyle karşılaşmak. Belki de her ebeveyn-çocuk arasında, fark edilmemiş de olsa ,olan bir durumu yazarımız Gianrico Carofiglio gözler önüne seriyor.
Antonio küçükken anne ve babası ilişkilerine ara vermek istiyor ve babası evden ayrılıyor. Antonio bu durumdan babasını suçlu tutarak içten içe onunla arasına duvar örüyor. Sonrasında hastalığının tedavisi sürecinde babası ile uyumadan geçirilmesi gereken 48 saatlik bir süre zarfına sahip oluyor ve bu süre zarfında babasının hiç bilmediği yönlerini keşfediyor ve onu gerçek anlamda tanıyor. Birbirlerine gençlik yıllarından, müzik tarzlarından, o güne kadar hiç konuşmadıkları annesi ile tanışma hikayesine kadar olan birçok konudan bahsediyorlar . Ve sonunda ikisi de ne kadar eğlendiklerinin ve birbirlerine de birçok yönden benzediklerinin farkına varıyorlar.
Tatlı, samimi, sohbet havasında geçen bir kitaptı.
Keyifli okumalar