Tek başına, içini çeke çeke ağlayan; kendini tutmak isteyip de tutamayan gözlerini silerken ellerine göz kaleminin siyahı bulaşmış, karşısında biri varmış gibi gözlerini sabit bir noktaya dikip öylece bakakalan kadınların sızısıyla kararıyor gökyüzü.
Sessizlik, soğuktan daha keskin, adeta katılaşmış bir sessizlik karşıladı beni. Oysa biliyordum, eşyaların suskunluğuna gizlenmişti fısıltılar. Fırsatını bulur bulmaz kulaklarıma dolmaya başlayacaktı, ölülerinizin asla yok olmayan kederli sesleri. En çok da böyle yorgun düştüğüm anlarda ortaya çıkardı acı hatıralar.