ays
@Supangle
Burası benim krallığım.
226 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Bu insanlar bana verilmemişti, ben onlara doğmamıştım. Onları yeryüzünde arayıp bulmam gerekmişti. Onlara doğru yürümem ve yanlarına varıp çemberlerine katılmam gerekmişti. Kabilemi bulmuştum. Öyle hissediyordum. Aile sanıldığı kadar tesadüfi bir şey değildi, kuradan çıkmıyordu, onu bulman veyahut oturup kendi ellerinle yapman gerekiyordu.
Sırtüstü uzanıp gözlerimi kapadım.
Dünyanın nispi ağırlığının azaldığı, daha kolay döndüğü yerdeyim. Burası benim krallığım. Burada biraz dinlenebilirim.
Reklam
Uysal bir temmuz akşamıydı. Yaz, alevli saatlerini yitirmiş, güneş bütün gün ortalığı kavurup, nihayet portakal rengi uslu bir topa dönüşerek ufuk çizgisinde eriyip gitmiş, arkasında mor fırça darbeleri bırakmıştı.
İnsanın kendisini tastamam hissettiği herhalde böyle bir kaç an vardı hayatta. Öyle hep başı kesik tavuk gibi dolaşmıyordun bir ömür dağ bayır. Bir an geliyor artık burada biraz dinlenebilirim diyordun. Büyük duyguların deli bir nehir gibi kayalardan aşağı akıp akıp sonunda denize döküldüğü bir yer vardı. Akış hızının azaldığı bir yer. Yeryüzü eğimini yitirdikçe nehrin suya doğru çatallanarak başka kollara ayrıldığı, taşıdığı ne varsa her şeyin dibe çöktüğü, bu çöküntünün su bitkileriyle sıkıca bir arada tutulup verimli bir toprağa dönüştüğü bir an. Bir delta ovasına dönüştüğün yaşlar. Dalga ve gelgitlerin olmadığı yerler. Burası dünyanın nispi ağırlığının azaldığı, daha kolay döndüğü bir yerdi. Hayatı nihayet doğru okuduğun bir zaman. Ben her halde şu anda oradaydım.
Bir çocuğun sevmesi ne büyük, ne kapsayıcı bir şeymiş, ne
eli bolmuş. Hiç takılmazmış hayatın tın vırı engellerine. Bahanesi, şartı şurtu, hesabı kitabı yokmuş. En çok bunu hatırladım. Mavi beni sevdikçe ben kendimi daha çok sevdim. Çocuk gibi sevdim. Annemi sever gibi sevdim kendimi. Annem beni sever gibi sevdim. Yatıştım, avundum. Hayatımın en mutlu günlerini Mavi'nin çocukluğunda geçirdim.
Başlarda, en çok geceleri, bu dünyayla öte dünyanın arasındaki sınırın yer yer şeffaflaştığı saatlerde miadını doldurmuş birtakım buruk duygular yoklamadı değil ama hepsi silinip gitti zamanla. Kök saldıkça alıştım, daha çok sevdim yerimi. Çok uzun zamandır sırtımda içi taş dolu bir çanta gibi taşıdığım yalnızlık hissi, yerini aynı yalnızlığın kumaşından büyük bir ferahlığa bıraktı.
Ulaş'ın yatağına uzandığımda kendimi uzak bir ülkeye yeni bir yaşam kurmaya gitmiş bir genç kız gibi hissediyor dum. Heyecanlıydım, korkuyordum, mutluydum, bir an sevinçten ağlayacak gibiydim, hemen arkasından dev bir özlem duygusuyla burnum sızlıyordu.
Reklam