Benim ebeveynlerim,
yüzleri, görüntüleri aynı ama dönüşüm geçirmişler
. . . Yaşamlarından, hallerinden tavırlarından, zevklerinden
nefret etmeden, onları tamamen sevebilmek. . . Hayaller
kuruyor, zihnimde onlara biçim veriyordum ve
sonra yere inip onları oldukları gibi kabullenmek zorunda
kalıyordum. İnsanın anne babasını sevememesi, bunun
neden olduğunu bilmemesi dayanılır gibi değil.
Reklam
Yüreğim burkuluyordu. . . Babam, annem,
beni gerçekten düşünen bir tek onlar var, onlardan
başka kimsem yok. Zihnimde iyilikleriyle varlar sadece,
fedakar, değerli ve güler yüzlü, kendini düşünmeyen,
olağanüstü insanlar. Başarılı olmamı istiyorlar, benim
mutluluğumu istiyorlar, henüz öyle olmasam da, kendimi
dünyadan uzak, huzursuz, mutsuz hissetsem de, haklılar
herhalde. Üstelik bir diplomaları bile olmadığı halde
böyle davranmaları daha da takdire değer. İleride onlara
bunun karşılığını vererek teşekkür edeceğim..
Öğretmenler
annemle babama müteşekkir olmamı, onların sözünden
çıkmamamı söyleyip duruyor ama eminim, onlar bizim
eve bir gün bile dayanamazdı, içleri kalkardı, kaba
saba insanları ne kadar korkunç bulduklarını anlatırlar
hep, biri sesli hapşırdığında, kaşındığında ya da doğru
düzgün derdini anlatamadığında yüzlerinde hemen bir
tiksinti ifadesi belirir. Ama benden onlara saygılı davranmamı
istiyorlar . . . Tek çare görmezden gelmek, otelde konaklı
yormuşum gibi yemeğimi yiyip, kitabımı okuyup,
yatıp uyumak. Şurası çirkinmiş, burası kir pas içindeymiş,
kırık dökükmüş aldırmamak.
Kalburüstü insanların
arabası, evrak çantası, trençkotu olur, elleri temizdir.
Hitabetleri kuvvetlidir, her yerde, her durumda etkileyici
konuşurlar. Postanede, veznenin önünde, yüksek sesle:
"İnanılır gibi değil! Ne hakla bizi burada böyle bekletiyorsunuz!" Babamsa hiçbir şeye karşı gelmez. Saatlerce
bekletebilirsiniz onu. Karşılık, her daim, kalburüstü insanlar.
Onlara asla babamın kafesinde rastlayamazsınız.
Kalburüstü kadınlara gelince, onlara daha da dikkatli
bakıyorum, saç kesimleri, tayyörleri, mücevherleriyle
bambaşka tarzları var, ölçülüler, asla seslerini yükseltmezler.
Sokak ortasında çene çalmazlar, kollarına astıkları
büyük sepetlerle, alışverişlerini şehir merkezindeki
mağazalardan yaparlar. Kaygısızlık, evet doğru kelime
bu, kusursuzlar, tertemiz.