Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Psikolog olabilmek için, mutluluğu anlayabilecek kadar mutsuzluğu tanımış olmak, barbara dönüşebilecek kadar incelikli olmak gerekir; insanın çölde mi yoksa alevlerin içinde mi yaşadığım anlayamayacağı kadar derin bir umutsuzluk gerekir.
Neden insanlar kesinlikle bir şey gerçekleştirmeye can atıyorlar? Serinkanlı bir dinginlik içinde, şu göğün altında hiç kımıldamadan dursalar çok daha iyi etmezler mi? Yapılması gereken ne var ki? Bunca çaba, bunca hırs niye? İnsan sessizlik duygusunu yitirdi. Bilinç yaşamsal bir yetersizliğin meyvesi olsa da, her bireyde uyumsuzluğa yol açmaz; hatta kimilerinde yaşamsal eğilimlerin kızışmasını sağlar. İnsan artık şimdide yaşayamadığı için, kendisini bunaltan, köleleştiren gereksinim dışı şeyleri biriktirir; gelecek duygusu onun için bir felaket olmuştur. Bilincin insanları iki büyük gruba ayırdığı süreç çok tuhaftır. İnsanın neden gerek enerji gerekse denge merkezini bulamayacak kadar tutarlılıktan uzak olduğunu açıklar bu süreç. Bilincin içselleştirmeye, işkenceye, trajediye yönelttiği kişiler de, bir şeyler edinip onlan ellerinde tutma arzusunun sınırsız yayılmacılığına savurduğu kişiler de farklı şekillerde mutsuz, dengesizdirler. Bilinç, hayvanı insan insanı da iblis yapmış, ama daha kimseyi Tanrı’ya dönüştürmemiştir; her ne kadar dünya bir Tann’yı çarmıha göndermekle övünse de.
Herkes aynı yanlışı yapıyor: Yaşamayı bekliyorlar, çünkü her anın yürekliliği yok onlarda. Neden her an yeterince tutkulu, yeterince ateşli olup anı sonsuzluğa dönüştürmüyor insan? Hepimiz yaşamayı ancak bekleyecek hiçbir şeyimiz kalmadığında öğreniyoruz; beklediğimiz sürece hiçbir şey öğrenemeyiz çünkü somut ve canlı bir şimdide değil, uzak ve donuk bir gelecekte yaşıyoruz. Oysa anın bize dolaysız olarak aşıladığı şeyler dışında hiçbir şey beklemememiz gerekiyor, zaman bilinci olmaksızın beklemeliyiz. Doğrudanlığın dışında kurtuluş olanaksız. Çünkü insan doğrudanlığı yitirmiş bir varlıktır. Bu yüzden, dolaylı bir hayvandır.
Varoluşa sürülmüş bir hayvan olan insanın trajedisi, yaşamdaki verilerle değerlerin kendisine yeterli gelmemesinden kaynaklanır. Hayvan için yaşam her şeydir; insan içinse bir soru işareti. Kesin bir soru işareti, çünkü insan sorularına daha önce hiç yanıt alamadığı gibi, bundan sonra da alamayacaktır. Yaşam yalnızca anlamsız değildir, anlamlı olması da olanaksızdır.