Kendi varlığının tohumunu bilinmezlik toprağına göm yani adsız sansız ol. Çünkü toprağa karışıp kaybolmayan tohum yeşerse de fayda vermez.
“Vücudun tohumunu arz-ı humûle eyle defn ey dil
Ki medfun olmadan nâbit olan dâne müfid olmaz”
Sadr bir kez daraldığında artık bu daralmanın sınırı yoktur.
Herkesin sadrı, bilgisizliği ve öfkesi ölçüsünde daralır.
Aynı şekilde, Allah'ın kendisine rehberlik etmesi sonucunda, genişlediğinde de genişlemesinin bir sınırı yoktur.