Esra Savaş
@TQueen_zihingecidi
"Kitapların huzurverici dünyasında yepyeni yelkenler açtığım zihin geçidime hoş geldiniz."
Uğultulu TepelerEdebiyat
Bazı kitaplar vardır ki insanı sadece bir okuyucu olarak değil, bir ruh olarak da içine çeker. Uğultulu Tepeler de benim için tam olarak böyle bir deneyimdi. Emily Brontë’nin tek romanı olmasına rağmen, edebiyat dünyasında yarattığı etki tartışılmaz. Okumaya başladığımda sıradan bir aşk hikâyesi bekliyordum ama karşıma çıkan şey, tutkuyla örülmüş, intikam ve hırsla yoğrulmuş, insan ruhunun en karanlık köşelerini açığa çıkaran bir kasırgaydı.
Hikâye, anlatıcı Lockwood’un Uğultulu Tepeler’e gelmesiyle başlıyor. İlk sayfalardan itibaren, kasvetli atmosfer, sert rüzgarlar ve gotik bir melankoli hissi beni içine çekti. Fakat asıl fırtına, Heathcliff ve Catherine’in hikâyesini öğrendiğimde başladı. Heathcliff… Öyle bir karakter ki ona hem acıyıp hem de ondan korkmamak elde değil. Onun öfkesi, sevgisi, hırsı ve intikam duygusu, bana edebiyatta gördüğüm en güçlü karakterlerden biri olduğunu hissettirdi. Catherine ise başlı başına bir muamma. Heathcliff’e duyduğu derin aşkın yanında, sosyal statüye olan bağlılığı ve kendi içinde yaşadığı çelişkiler beni hem sinirlendirdi hem de hüzünlendirdi.
Heathcliff ve Catherine’in ilişkisini klasik bir aşk hikâyesi olarak görmek mümkün değil. Onlarınki, tutkuyla nefretin, sevgiyle öfkenin iç içe geçtiği bir bağ. Catherine’in ünlü sözleri hâlâ aklımda: "Ben Heathcliff’im!" Bu cümle, onların birbirlerine duyduğu aşkın sınırlarını zorluyor. Birlikte olmamalarına rağmen, ruhları asla ayrılmıyor. İşte beni en çok etkileyen de buydu: Onların aşkı sadece bedensel bir şey değil, ruhani bir bağlılıktı. Ama ne yazık ki bu bağlılık mutluluğu getirmedi; sadece yıkım ve acıyı getirdi.
Kitap boyunca Heathcliff’in intikamı beni en çok sarsan unsurlardan biri oldu. Sevdiği kadını kaybetmenin acısını tüm dünyadan çıkarmaya çalışan bir adam… Onun bu
Reklam
Çizgili Pijamalı ÇocukEdebiyat
Kitapları okurken bazen sadece bir hikâyeye tanık olurum, bazen ise o hikâyenin içinde kaybolurum. Çizgili Pijamalı Çocuk da beni içine çeken, sarsan ve uzun süre etkisinden çıkamadığım bir kitap oldu. John Boyne’un kaleme aldığı bu eser, II. Dünya Savaşı'nın korkunç gerçeklerini bir çocuğun gözünden anlatıyor. Bir yandan masumiyetin ve dostluğun ne kadar güçlü olabileceğini gösterirken, diğer yandan savaşın acımasızlığını ve insanlığın karanlık tarafını yüzüme çarpıyor.
Hikâyeyi okurken en çok etkilendiğim şey, olayların Bruno’nun bakış açısından anlatılmasıydı. Dokuz yaşındaki Bruno, babasının görevi nedeniyle Berlin’den Auschwitz yakınlarına taşınmak zorunda kalıyor. Ancak o, yaşadığı yerin ve çevresindeki insanların gerçek kimliğinin farkında değil. Onun için burası sadece “Dışarıda” olarak adlandırdığı, çevresi tellerle kaplı, içinde çizgili pijamalar giyen insanların olduğu bir yer. Bruno, çocuk masumiyetiyle burayı anlamlandırmaya çalışırken, benim içimi bir sıkıntı kapladı. Onun baktığı her şeye bir yetişkin olarak bakmak, bildiklerimle onun bilmediklerini karşılaştırmak beni derinden sarstı.
Bruno’nun Shmuel ile tanışması kitabın en özel anlarından biriydi. İkisi de aynı yaşta olmalarına rağmen dünyaları birbirinden tamamen farklıydı. Bruno, bolluk içinde, korunaklı bir evde büyürken, Shmuel açlık ve korku içinde yaşıyordu. Ancak çocuk aklıyla bu farkları tam olarak anlayamıyorlardı. Bruno’nun Shmuel’e getirdiği yiyecekleri gizlice paylaşması, onunla saatlerce konuşması ve aralarındaki çitin gerçek anlamını kavrayamaması beni hem duygulandırdı hem de çaresiz hissettirdi.
Kitabın sonuna yaklaştıkça içimde garip bir huzursuzluk başladı. Bruno’nun Shmuel’in yanına geçmek için yaptığı planı okurken, içimde bir umut belirdi: Belki bir yetişkin onları fark eder,
Reklam