"Bak,yine akşam oluyor,
Ve sen yine yoksun yanımda,
Değilsin kollarımın arasında,
Üşüyorum yalnızım yatağımda,
Yastığım küskün, kırgın sana,
Ve ellerim, gözlerim..." Mehmed Uzun
Belki gözlerinden öperim tenha bir vakit gülüşlerimizin özgürce öpüştüğü coğrafyalarda
Kim bilir belki aynı yıldızın ışığı ile sarhoş olur düşlerimiz birbirini tamamlamayan iki ırmak gibi akıp gider ömrümüz zamanın sonsuzluğunda
Ah bi kurtulsak şu belalardan da bir evimiz olsa; korkusuz, birlikte yaşamanın mutluluğu başlasa.
O zaman da başka korkular çıkacak. Biter mi korkular bu toplumda?..
Hele bizler için...
"O göğün altındaki insanlar da birbirlerine çok benziyorlardı; her yerde, yeryüzünün dört bir yöresinde, birbirlerinin varlığından habersiz, aralarına nefret ve yalan duvarları girmiş, ama yine de birbirinin aynı olan; düşünmeyi hiçbir zaman öğrenmedikleri halde, bir gün dünyayı altüst edebilecek gücü yüreklerinde, içlerinde, kaslarında biriktirmekte olan yüz milyonlarca insan yaşıyordu."