Ölüm kendisine yaklaştığında, kölesi Nasır’a: Başımı toza koy der! Nasır
bunun üzerine ağlamaya başlar. İbnu’l-Mübarek ona: Ne için ağlıyorsun?
der. Senin zenginliğin aklıma geldi. Ancak şimdi garip ve fakir olarak can
veriyorsun! der. İbnu’l-Mübarek: Öyle deme! Ben Allah’a, beni zenginlik
içerisinde yaşatıp fakirler gibi ölmeyi diledim. Bana tevhid kelimesini
telkin etmeye davet et! Ancak, başka birşeyler konuşmaki son sözüm
tevhid kelimesi olsun! der. (Gazali, İhya Ulum ed-Din, 4/482; Kadı İyad,
Tertib el-Medarik)