...Kendimi zaman zaman başkalarıyla kıyasladığımda, çoğu kez gurur ve kibir duygusuna kapılıyordum ama bir o kadar da cesaretim kırılıyor,bezgin düşüyordum.Kendime bir dâhi, yarı kaçık biri gözüyle bakıyordum sık sık.Yaşıtlarıma kıvanç veren şeyler bana kıvanç vermiyordu ve onların yaşantılarına ayak uyduramıyordum. Sanki onlardan ayrı düştüğüm için bir daha belimi doğrultamayacakmışım, sanki yaşam denen şey yüzüme kapılarını kapamış gibi suçlamalar ve üzüntülerle yiyip bitiriyordun kendimi ...
...Kendini yapayalnız hissetti.Bu his,ona şimdi yabancı bir şey gibi geliyordu.Evvelce de uzun yalnızlık seneleri yaşamıştı,fakat o zaman bundan kurtulmak için çabalıyor ve bir şeyler,bir şeyler yapıyordu.Halbuki şimdi ruhunda en ufak bir kımıldama bile yoktu.Yalnızlık hissi asabına tatlı bir rahatlık veriyor ve kafası,uzun zaman koşup yorulduktan sonra güneşin altına ve sarı otlara yatan bir çocuk vücudu gibi ince sızılarla karışık bir uyuşukluğa gömülüyordu.