Özlem, bazen kaybedilmiş bir zamanı değil, hâlâ hayatta olan ama artık sana ulaşamayan birini içinde taşımaktır. Ölüm acısı gibi ama değil. Annem hâlâ burada, nefes alıyor, gözlerimin içine bakıyor ama beni hatırlamıyor. En büyük eksiklik bazen bir yokluk değil, bir varlığın içindeki boşluktur. O eski ses tonu, tanıdık bir gülümseme, sıcak bir dokunuş hâlâ aynı ama içindeki dünya artık benimle değil. Onun bana söylediği eski sözleri hatırlıyorum, ama o artık beni hatırlamıyor. Ve işte en ağır özlem de bu—var olup da kaybolan birine duyulan… emektarım annem dağ çiçeğim seninde kadınlar günün kutlu olsun..