Tarık Buğra DALLIKAVAK
@Trkbgra
Sonra belki çay içeriz. Şansımız varsa yağmur da yağar. Damlalara huzur yüklemece oynarız. Benim damlam seninkini alnından öper. Güzel şeyler olur belki. Sen gel bence.
Hangisi üste çıkarsa, o efendi olur. Her köşedekini kırbaclar, hiçbir şeye önem vermez. Bir an sonra ise diğeri kırbacı eline geçirir,bir öncekini o döver. Ve bu tablo,insanın bütün hayatı boyunca sürer gider. Herkesin beş dakikada süreyle kral olduğu ve bu beş dakika içersinde bütün krallık üzerinde istediği gibi davrandığı bir ülke düşünün. İşte bizim hayatımız budur.
“ Düştüğümüz kuyular sandığımız kadar dipsiz değil aslında, tutunmaya çalıştığımız ipler çok kısa."
“Ne mi yapılmalı? Atılması gereken her şeyi kesip atacaksın.Sonsuza kadar. Hepsi bu. Böylece acılara göğüs germeyi de peşinen kabul edeceksin. Ne? Hala anlamıyor musun? Sonra anlarsın. İnsana her şeyden evvel özgürlük ve güç gereklidir."
Sizce anlıyorlar mı
Bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret falan değil.. İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile. Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Taşıp dökülecek kadar kendi kendimi doyurduğu mu hissediyorum. Kafamda hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller, bana her şeylerden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor. Fakat sonra birden bire etrafımda bana yakın birini arıyorum. Bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker uzun uzun anlatacak birini. Sokağa fırlıyorum. Bir tek çehre görsem de yanında yürüsem, hiç ses çıkarmadan yürüsem diyorum. Halbuki ara sıra karşılaştığım ahbapları görmemezliğe geliyorum. Hiçbiri bana bu anda yardıma çağrılacak kadar yakın görünmüyor. Bilmem beni anlıyor musunuz
Nefret zehir içip başkasının bu zehir yüzünden ölmesini beklemek gibi bir şeydir
